ยินดีต้อนรับสู่โลก DIABOLIK LOVERS แปลไทย สร้างมาเพื่อเก็บ บทแปลเพลง ดราม่าซีดี เกม อนิเมะ และบทสรุปเกมของ Diabolik Lovers ที่เราได้จัดทำขึ้นมาโดยเฉพาะค่ะ

★อัพเดทใหม่★

[บทสรุปเกม Guide & Walkthrough] ภาค DARK FATE - บทนำ Prologue

บทความที่ได้รับความนิยม

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ raito แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ raito แสดงบทความทั้งหมด

[คำตอบ] Hunted Dark Bridal - All Route เฉลยตัวเลือกทั้งหมด



DIABOLIK LOVERS
Haunted Dark Bridal -
    
  เฉลยตัวเลือกทั้งหมด  

**กำลังอยู่ในระหว่างจัดทำ**

__________________________________________________________

                How to (วิธีเล่นเกม)              

                       แนะนำเกม                       
__________________________________________________________


 ซาคามากิ อายาโตะ (逆巻 アヤト)

  DARK                      

【No.01】 痛いから (ก็มันเจ็บนี่น่า)
【No.02】 毒を吸い出すなんて危ないよ(การดูดพิษออกมันอันตรายนะ)
【No.03】 とりあえず探してみよう(ก่อนอื่นลองหาดูก่อนดีกว่า)
【No.04】 怖くないんだから!(ฉันไม่กลัวหรอกนะ!)
【No.05】 ありがとう (ขอบคุณนะ)
【No.06】 使わせてもらうね (ขอรับมาใช้ก็แล้วกันนะ)

【No.07】
やれるもんなら  (ถ้าอยากทำนักล่ะก็) + S
言う通りにする  (จะพูดตามนั้น) + M
【ただの食事】【血の味】

【No.08】
ごめんなさい (ฉันขอโทษ) + M
来ないで ! (อย่าเข้ามานะ!) + S
【ハジメテ】【彼の快楽】

【No.09】
飲ませてあげる (ยกให้ดื่ม) + S
カップを手渡す (ยื่นแก้วให้) + M
【痺れる】【この感覚】

【No.10】
ロザリオを突き付ける (ยกโรซาริโอ้ขึ้นมาต่อหน้า) + S
ロザリオを隠す (ซ่อนโรซาริโอ้) + M
【嫉妬】【独り占め】

  Maniac                      

【No.01】 しゃがみこむ (นั่งลงคุดคู้)
【No.02】 
消しゴムを手渡す (ยื่นยางลบให้)
【No.03】 
四つん這いになる (เดินสี่ขา)
【No.04】 
やってみようかな (จะลองเล่นดู)
【No.05】 
足 (ขา)
【No.06】 
味見をしてもらう (ให้ลองชิม)

【No.07】
私は構わないけど (ฉันไม่ว่าหรอกนะ) + S
それは... (เรื่องนั้น...) + M
【アヤトくんの言葉】【堕ちていく】

【No.08】
身体の力を抜く (ผ่อนแรงลง) + M
抵抗する (ขัดขืน) + S
【微笑んで】【侵食】

【No.09】
目を閉じる (หลับตา) + M
振り払う (สบัดออก) + S
【刻まれる】【放棄】

【No.10】
逃げる (หนี) + M
自分でハチミツを舐める (เลียน้ำผึ้งด้วยตัวเอง) + S
【吸血行為】【我慢】

  Ecstasy                      

【No.01】 手繋いで
【No.02】 送って行っただけ
【No.03】 ごめんなさい
【No.04】 説得する
【No.05】 アヤトを蹴る
【No.06】 吸われても死なないから

【No.07】
実は…… – S
大丈夫 – M
【名前】【心臓】

【No.08】
アヤトを警戒する – M
アヤトに近づく – S
【魔王の血】【彼女】

【No.09】
繰り返す – S
放送を切る – M
【甘い関係】【捕食者】

【No.10】
ライトを見る – M
アヤトを見る – S
【執着】【この関係】

[Song] 『銀の薔薇』กุหลาบเงิน - 6 พี่น้องซาคามากิ


DIABOLIK LOVERS


『銀の薔薇』

(Gin no Bara)
กุหลาบเงิน


ขับร้องโดย

逆巻アヤト CV.緑川 光 - ซาคามากิ อายาโตะ CV.มิโดริคาว่า ฮิคารุ
逆巻カナト CV.梶 裕貴 - ซาคามากิ คานาโตะ CV.คาจิ ยูกิ
逆巻ライト CV.平川大輔 - ซาคามากิ ไรโตะ CV.ฮิราคาว่า ไดสุเกะ
逆巻シュウ CV.鳥海浩輔 - ซาคามากิ ชู CV.โทริอุมิ โคสุเกะ
逆巻レイジ CV.小西克幸 - ซาคามากิ เรย์จิ CV.โคนิชิ คัตสึยูกิ
逆巻スバル CV.近藤 隆 - ซาคามากิ สุบารุ CV.คอนโด ทากาชิ


**คำเตือน** 
เพลงของทาง Diabolik Lovers นั้นจะชอบใช้คำเปรียบเปรยค่ะ
เพราะงั้นในเนื้อเพลงจะเป็น คันจิ(คำอ่าน) 
ทั้งคันจิและคำอ่านในบางประโยคคือความหมายเดียวกัน
และในบางประโยคคือคำเปรียบเปรยหรือความหมายสองแบบ
เราจะแปลแบบรวมความหมายทั้งสองแบบนะคะ เพื่อให้ได้คำแปลที่สมบรูณ์ที่สุด

เนื้อเพลงจะต่างกันที่คำเรียกของแต่ละคนนะคะ เราเน้นคำให้แล้ว
แยกเป็นดังนี้ แต่ความหมายคงเดิม "เธอ"

อายาโตะ -  オマエ (OMAE)
ไรโตะ -  オマエ (OMAE)
คานาโตะ -  あなた (ANATA)
เรย์จิ -  あなた (ANATA)
ชู -  オマエ (OMAE)
สูบารุ -  オマエ (OMAE)

----------------------------------------------------------

เนื้อเพลง

狂った静謐(サイレンス)に潜んだ 黒の揺り籠(クレイドル) 過信に揺れて
kurutta silence ni hisonda kuro no Cradle kashin ni yurete
รังเปลสีดำแอบซ่อนอยู่ในความเงียบที่บ้าคลั่ง แกว่งไกวอยู่ในความเชื่อมั่น

「もし、終わりがあるなら、教えてほしい」 
“moshi, owari ga aru nara, oshiete hoshii” 
“ถ้าหากมีการจบมันได้ล่ะก็ ช่วยบอกที” 

無垢な瞳に 答える術(いみ)はなく
muku na hitomi ni kotaeru imi wa naku
ความหมายและหนทางตอบไม่มีอยู่ในสายตาอันบริสุทธิ์ไร้ราคี

そっと錆付いた銀の薔薇 握り潰すのさ
sotto sabitsuita gin no bara nigiritsubusu no sa
จะค่อย ๆ บีบขยี้กุหลาบเงินที่ขึ้นสนิมอย่างช้า ๆ

酷い運命(いたみ)を忘却(わす)れればと、飲み干せど 致死(おもい)は届かず
hidoi itami o wasurereba to, nomikurasedo omoi wa todokazu
หากดื่มลงไปหมดเพื่อให้ลืมโชคชะตาเจ็บปวดอันแสนโหดร้าย
ความรู้สึกที่ราวกับพิษร้ายคงไม่อาจส่งถึงได้

闇は、輪廻―――・・・・・・
yami wa, rinne―――……
ความมืดคือวัฏสงสาร...

静かに眠る、オマエの首に残った傷痕(あかし)
shizuka ni nemuru, OMAE no kubi ni nokotta akashi
รอยหลักฐานที่ทิ้งไว้บนคอของเธอหลับไหลไปอย่างเงียบ ๆ

溢れたナミダの先にあるのが 永遠(とわ)の呪縛だとしても
afureta NAMIDA no saki ni aru no ga towa no jubaku da toshite mo
ต่อให้ที่อยู่ ณ ปลายทางของน้ำตาที่เอ่อล้น จะเป็นคำสาปชั่วนิรันดร์ก็ตามที

今、この愛おしさと、切なさを胸に ふたり 眠れ
ima, kono itooshisa to, setsunasa o mune ni futari  nemure
แต่เวลานี้จะให้ความรักและความขมขื่นนี้ที่อยู่ในอกทั้งสอง หลับใหลลงไป


「もう、二度と、目を覚ますな―――」
mou, nidoto, me o samasu na―――」
"อย่าได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สองเลย―――"

「誰も知らない、哀しみだから―――」
「dare mo shiranai, kanashimi dakara―――」
"เพราะว่าเป็นความโศกเศร้าที่ไม่มีใครล่วงรู้น่ะสิ ―――"

「永遠に、僕のものでいてほしい―――」
「eien ni, boku no mono de ite hoshii―――」
"อยากให้เป็นของผมไปชั่วกาลนานเลย―――"

「この血の意味を、教えてくれないか―――」
「kono chi no imi o, oshiete kurenai ka―――」
"ช่วยบอกความหมายของเลือดนี่ให้ฟังหน่อยได้มั้ย ―――"

「終わらない眠りだとしても―――」
「owaranai nemuri da toshite mo―――」
"ต่อให้ต้องหลับไปอย่างไม่จบสิ้นก็ตาม ―――"

「もう、壊れちまいそうだ―――」
「mou, kowarechimaisou da―――」
"อย่างกับว่าพังทลายลงไปแล้วเลย ―――"


歪んだ月光(MoonLight)、嗤えば この血、想い出し 疑心に駆られる
yuganda MoonLight, waraeba kono chi, omoidashi gishin ni karareru
หากแสงจันทร์ที่สั่นไกวส่งยิ้มให้ จะกระตุ้นให้เลือดนี้นึกถึงความสงสัยขึ้นมา

「陽を、憎み続けなさい、安らぐからね」 
“hi o, nikumi tsuzukenasai, yasuragu kara ne” 
“จงเกลียดชังดวงอาทิตย์ไปตลอดเถอะ เพราะมันทำให้สบายใจ” 

母の呪詛に 縋り続けていく
haha no juso ni sugari tsuzukete iku
ยังคงยึดติดในคำสาปของมารดาเรื่อยมา

誰も、赦さない 紅い血痕(きず) 甘く舐めとれば
dare mo, yurusanai akai kizu amaku nametoreba
หากได้เลียรอยเลือดสีแดงคล้ำ อันหวานหอม ที่ไม่ยอมยกให้ใคร

ふたりの懇願(ねがい)は in the Labyrinth 身体寄せて 唇、交すよ
futari no negai wa  In The Labyrinth  karada yosete  kuchibiru, kawasu yo
คำวิงวอนของสองเรานั้น จะขยับร่างกายเข้าใกล้ ประกบริมฝีปากกัน ภายในเขาวงกต


愛は、遠く―――・・・・・・
ai wa, tooku―――……
ความรักช่างไกลห่าง...

仄かに感応(かん)じ、オマエの耳に囁く希望
honoka ni kanji, OMAE no mimi ni sasayaku kibou
กระซิบความหวังที่ข้างหูของเธอ ด้วยศรัทธาที่สัมผัสได้อย่างแผ่วบาง

夢見た想いの果てに漂着(つ)くのが 暗い深淵だとしても
yumemita omoi no hate ni tsuku no ga kurai shinnen da toshite mo
ถึงแม้การลอยไปติดที่สุดทางแห่งความรู้สึกที่ฝันเห็น จะเป็นห้วงลึกมืดมิดก็ตามที

今、この愛おしさと切なさを胸に ふたり 眠れ
ima, kono itooshisa to setsunasa o mune ni futari nemure
แต่เวลานี้จะให้ความรักและความขมขื่นนี้ที่อยู่ในอกทั้งสอง หลับใหลลงไป


「この手を、離さないから―――」
「kono te o, hanasanai kara―――」
"เพราะจะไม่ปล่อยมือนี้ไปไงล่ะ―――" 

「狂ってても、構わない―――」
「kurutte mo, kamawanai―――」
"ต่อให้เสียสติไปก็ไม่เป็นไร―――"

「どこでも構わない、ひとつになれるなら―――」
「doko demo kamawanai, hitotsu ni nareru nara―――」
"จะที่ไหนก็ไม่สน หากได้เป็นหนึ่งเดียวกันแล้วล่ะก็―――"

「あの月に誓った想いを―――」
「ano tsuki ni chikatta omoi o―――」
"เป็นความรู้สึกที่สาบานต่อพระจันทร์ดวงนั้น―――"

「あの罪に、永遠に縛られている―――」
「ano tsumi ni, eien ni shibarareteiru―――」
"ผูกสัมพันธ์ชั่วกาลนานกับความผิดบาปนั่น―――"

「終わらせたい、すべてを―――」
「owarasetai, subete o―――」
"อยากจะจบทุกอย่างให้หมด ―――"


静かに眠る、オマエの首に残った傷痕(あかし)
shizuka ni nemuru, OMAE no kubi ni nokotta akashi
รอยหลักฐานที่ทิ้งไว้บนคอของเธอหลับใหลไปอย่างเงียบ ๆ

溢れたナミダの先にあるのが 永遠(とわ)の呪縛だとしても
afureta NAMIDA no saki ni aru no ga towa no jubaku da toshite mo
ต่อให้ที่อยู่ ณ ปลายทางของน้ำตาที่เอ่อล้น จะเป็นคำสาปชั่วนิรันดร์ก็ตามที

今、この愛おしさと、切なさを胸に 
ima, kono itooshisa to, setsunasa o mune ni 
แต่ยามนี้ความรักและความขมขื่นนี้อยู่ในอก

仄かに感応(かん)じ、オマエの耳に囁く希望
honoka ni kanji, OMAE no mimi ni sasayaku kibou
กระซิบความหวังที่ข้างหูของเธอ ด้วยศรัทธาที่สัมผัสได้อย่างแผ่วบาง

夢見た想いの果てに漂着(つ)くのが 暗い深淵だとしても
yumemita omoi no hate ni tsuku no ga kurai shinnen da toshite mo
ถึงแม้การลอยไปติดที่สุดทางแห่งความรู้สึกที่ฝันเห็น จะเป็นห้วงลึกมืดมิดก็ตามที

今、この愛おしさと切なさを胸に ふたり 眠れ
ima, kono itooshisa to setsunasa o mune ni futari nemure
แต่เวลานี้จะให้ความรักและความขมขื่นนี้ที่อยู่ในอกทั้งสอง หลับใหลลงไป


「誰もいない、オマエ以外・・・・・・側に居てくれるのは―――」
「dare mo inai, OMAE igai……soba ni ite kureru no wa―――」
"ไม่มีใครอื่นนอกจากเธอ ... ที่อยากให้อยู่ข้างกาย ... ―――"

「赦して欲しいとは思わない、でも・・・・・・―――」
「yurushite hoshii to wa omowanai, demo……―――」
"ไม่เคยคิดอยากให้ยกโทษให้เลย แต่ว่า・・・・・・―――"

「…愛してる、の意味を、教えて…お願い―――」
「…aishiteru, no imi o, oshiete…onegai―――」
"ได้โปรด ช่วยบอกความหมายของความรักให้ที―――"

「終わらない愛があるとしたら、それは―――・・・・・・」
「owaranai ai ga aru to shitara, sore wa―――……」
"หากมีความรักที่ไม่สิ้นสุดอยู่ล่ะก็ สิ่งนั้นคือ―――・・・・・・"

「さあ、行きましょう。この血の先へ―――」
「saa, ikimashou. kono chi no saki e―――」
"เอ้า ไปกันเถอะครับ ไปสู่อนาคตของเลือดนี่―――"

「世界が終わっても……―――この想いよ、届け……」
「sekai ga owatte mo……―――kono omoi yo, todoke……」
「ถึงแม้โลกจะจบ……――― ก็จะส่งความรู้สึกนี้ไปให้ถึง……」


***ความหมายของชื่อเพลงกุหลาบเงิน (ตามที่เราเข้าใจ) กุหลาบ เป็นตัวแทนผู้หญิง หรือคือตัวเอก ส่วน เงิน ก็คือ ของที่ทำจากเงินซึ่งแวมไพร์จะแพ้หรือตายได้เช่นมีดเงิน ก็ประมาณ ผู้หญิงที่เป็นดั่งกุหลาบมีหนามสีเงินที่ทำให้แวมไพร์เจ็บปวดหรือตายไปได้ นั่นเอง


[เรื่องสั้นพิเศษ] Drama CD - การสลับบุคลิกของแฝด 3 ที่ยุ่งเหยิง「入れ替わり騒動 ~三つ子編~」



Diabolik Lovers Limited V Edition  

限定版特典ドラマCD 

Drama CD ตอนพิเศษ


「入れ替わり騒動 ~三つ子編~」

(การสลับบุคลิกของแฝด 3 ที่ยุ่งเหยิง) 


(บทแปลเดิมจาก Lyric Lullabyr )

แปลเพิ่มและเรียบเรียงใหม่ By PearlzDeWitch 
download : 

ไรโตะ : Diabolik Lovers More Blood

อายาโตะ : Bonus CD

คานาโตะ : การสลับบุคลิกของแฝด 3 ที่ยุ่งเหยิง


คานาโตะ : บอกมาตลอดเลยไม่ใช่เหรอ ว่าพุดดิ้งอันนี้เป็นพุดดิ้งของผม ! ทั้งที่เป็นแบบนั้น อายาโตะใจร้าย ! ไม่ตลกเลยนะ !

อายาโตะ : อ่า หนอย โธ่เอ้ย หนวกหูน่า ! แค่พุดดิ้งให้เจ้าแว่นนั้นทำให้ใหม่ก็สิ้นเรื่อง ! ให้ตายสิ !

คานาโตะ : *ร้องไห้* ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ! ผมน่ะอยากกินพุดดิ้งที่อยู่ในกระเพาะของอายาโตะในตอนนี้ !

อายาโตะ : แล้วจะให้ทำยังไงเล่า ? หนวกหู อย่าร้องนะ ! ต้องให้ฉันล้วงจนอ้วกออกมาถึงจะพอใจรึไง ? หา ? ชิ !

คานาโตะ : แบบนั้นมันก็กินไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ?

ไรโตะ : อื้ม วันนี้ก็สงบสุขจังเลยนะ บิทช์จังก็คิดแบบนั้นใช่มั้ย ?

ไรโตะ : คุณหนู ๆ ส่งเสียงร้องแย่งขนมกันเนี่ย … คือความรู้สึก “ความสงบสุข” ที่พวกมนุษย์เค้าวาด
ภาพกันไว้สินะ ? ที่อร่อยกว่าพุดดิ้งอะไรนั่นต้องเป็นมาการอนแน่อยู่แล้วใช่มั้ย ? อีก - อย่าง - นึง ถ้าได้หยดเลือดของบิทช์จังลงไปล่ะก็ … ฮือฮึ ต้องเป็นของว่างที่เลิศที่สุด จนไฟฟ้าไหลผ่านทั่วตัวเลยล่ะ

ไรโตะ : ด้วยเหตุนั้น … บิทช์จัง ช่วยมอบเลือดที่สุดแสนหวานนั่นให้ไรโตะคุงหน่อยนะ

อายาโตะ : เฮ้ย เจ้าโรคจิตตรงนั้น ! อย่าแตะตัวยัยอกไม้กระดานโดยที่ฉันคนนี้ยังไม่อนุญาตเชียวนะ

ไรโตะ : โธ่ เห็นจนได้ … นึกว่าคิดว่าจะอยู่ท่ามกลางสงครามพุดดิ้งซะอีก … แล้วในระหว่างนั้นกะว่าจะดูดเลือดบิชจังสักหน่อยนะ

อายาโตะ : …!

คานาโตะ : ไรโตะ ! แบบนั้นผมไม่ยกโทษให้หรอกนะ

ไรโตะ : เอ๋~? แม้แต่คานาโตะคุงด้วย ? ฮือฮึ แย่จังเลยนะ ว่าแต่ … สงครามพุดดิ้งละเป็นไงบ้างล่ะ ?

คานาโตะ : ยังไม่ได้ตัดสินกันหรอกครับ ! แต่ยิ่งกว่านั้นคือ เจ้าหน้าโง่ที่อยากดูดเลือดตรงนั้นสำคัญกว่าครับ !

อายาโตะ : ดูท่านายจะชอบเลือดของยัยอกไม้กระดานมากกว่าพุดดิ้งอีกนะ *หัวเราะ*

คานาโตะ : อายาโตะ ! กำลังล้อผมอยู่งั้นหรือครับ ?

อายาโตะ : ไม่ใช่สักหน่อย ใครจะไปยั่วโมโหคนน่ารำคาญอย่างนายกัน ?
อายาโตะ : ยังไงก็ตาม คนที่จะดูดเลือดของยัยไม้กระดานนี่ได้อย่างอิสระ ก็คือฉันคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น

ไรโตะ : ฮือฮึ เรื่องนั้นจะเป็นยังไงกันนะ … เรื่องแบบนั้นไม่ใช่เรื่องที่ผู้ชายอย่างเรา ๆ จะตัดสินได้หรอกใช่มั้ย ?

คานาโตะ : ก็ถึงได้บอกไง … คิดว่าไม่ว่ายังไงมันก็ไม่ใช่เป็นการตัดสินใจของเจ้าศัตรูพืชตรงนั้นอยู่ดี

อายาโตะ : วุ่นวายชะมัด งั้นดูดเลือดไว้ก่อนเลยดีกว่า ! เฮ้ ยัยอกไม้กระดาน มานี่ซิ !

*จับแขนนางเอก*

ไรโตะ : อายาโตะคุง ถ้าคิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ตัวเองคิดละก็ เป็นความผิดใหญ่หลวงเลยนะ

*จับแขนนางเอก*

คานาโตะ : เดี๋ยวก่อนสิ ไรโตะ ! ช่วยเอามือออกไปจากคนคนนั้นด้วย ! ช่วยอย่ามาจับของของผม … ถ้าผมไม่อนุญาตนะ !

*ดึงนางเอกแย่งกัน*

อายาโตะ : ปล่อยสิเฟ้ย ! ยัยอกไม้กระดานเป็นของฉันคนนี้นะ !

คานาโตะ : ไม่ปล่อยหรอก … ไม่มีทางปล่อยหรอกนะ ... คนนี้เป็นของของผมนะครับ !

ไรโตะ : เดี๋ยวก่อน พอสักทีน่า เดิมทีแล้วคนที่จะได้ดูดเลือดบิชจังเป็นคนแรกน่ะ … คือผมคนนี้ !

อายาโตะ : หนอย โธ่เว้ย !

คานาโตะ : กรุณาปล่อยสิครับ

ไรโตะ : เดี๋ยวเถอะ … เดี๋ยวแขนก็ขาดกันพอดีหรอก

อายาโตะ : ใครจะปล่อยเล่า !

คานาโตะ : ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับ ! *ปล่อยมือ*

อายาโตะ & ไรโตะ & คานาโตะ : เหวอ !

*เสียงชนกัน*

คานาโตะ : เจ็บ ๆ ๆ ๆ หัวกระแทกกันซะแรงเลย

ไรโตะ : โธ่ …เพราะงั้นถึงได้บอกแล้วไง ถ้าให้ผมซะเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด .. เอ๊ะ ? หา ?เอ๋ ? ทำไมผมถึงได้ …

อายาโตะ : อื๋อ ? หมายความว่ายังไง ? ผมอยู่ตรงหน้าตัวเอง ? เอ๊ะ ? เอ๋ ๆ ๆ ? ผมกลายเป็นอายาโตะไปแล้ว ?

คานาโตะ : อ๊ะ ! จริงด้วย ! แต่ เอ๋ งั้นก็หมายความว่าฉันคนนี้อยู่ในร่างของคานาโตะไม่ใช่เหรอ ?

ไรโตะ : ผ- ..ผม กลายเป็นไรโตะไปแล้ว .. หมายความว่ายังไงเนี่ยยย !?

*ทำความเข้าใจเรื่องราว**
อายาโตะ(ไรโตะ) : เอ่ งั้นเพราะผลกระทบจากการชนกัน วิญญาณก็เลยสลับกันสินะ ?

คานาโตะ(อายาโตะ) : ในร่างของตัวฉันมีไรโตะอยู่สินะ … เอ่แล้ว … ฉันอยู่ในร่างของคานาโตะ แล้วก็ร่างของไรโตะมีคานาโตะอยู่ อย่างนั้นสินะ ?

ไรโตะ(คานาโตะ) : เป็นไปไม่ได้ ไม่เชื่อหรอก แต่ว่า .. นี่เป็นความจริง อย่างนั้นสินะครับ ?

อายาโตะ(ไรโตะ) : ฮือฮึ นี่มันน่าสนุกจัง

คานาโตะ(อายาโตะ) : ก็นะ มันก็จริงแหะ ดันสลับตัวกันซะได้

ไรโตะ(คานาโตะ) : สลับตัวกัน ? หรือว่าจะ … เป็นความต้องการของใครบางคนแน่เลย ? เช่นถ้าทำได้ล่ะก็คงสบายหลายอย่างบ้างล่ะ ...

อายาโตะ(ไรโตะ) : ยัยอกไม้กระดาน ! ยัยอกไม้กระดาน ! ยัยอกไม้กระดาน !

อายาโตะ(ไรโตะ: เอ๊ะ อะไรเหรอ บิชจัง ? แหม อยากจะลองเรียก “ยัยอกไม้กระดาน” แบบอายาโตะคุงดูสักครั้งจังเลย ฮือฮึ

ไรโตะ(คานาโตะ) : อ๊ะ ความรู้สึกนั้นผมรู้สึกเข้าใจยังไงก็ไม่รู้ครับ ไรโตะ ... แต่ ..ชักสับสนจังเลยนะ ถึงจะมีสภาพเป็นอายาโตะก็ตาม … แต่ข้างในเป็นไรโตะสินะครับ ?

คานาโตะ(อายาโตะ: หา อะไรนะ ยัยอกไม้กระดาน ? ชักสับสนงั้นเหรอ ? อา … เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลยนี่

อายาโตะ(ไรโตะ) : อ่า ใช่แล้วล่ะ ! สับสนก็แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้นล่ะ

ไรโตะ(คานาโตะ) : นั่นสินะครับ ต่อให้เป็นแบบนี้ต่อไปผมก็ไม่มีปัญหา … นอกจากนั้น มีเรื่องที่อยากจะลองทำสักครั้งอยู่ครับ

อายาโตะ(ไรโตะ) : อ๊ะ นั่นสินะ ผมในร่างนี้ อยากรู้ว่าในร่างอายาโตะเวลาดูดเลือดจะรู้สึกยังไง ? อยากลองดูสักครั้งจังเลยนะ

คานาโตะ(อายาโตะ) : นั่นสินะ … ความรู้สึกรับรสมันต้องต่างไปแน่เลย เป็นเรื่องที่สนใจมากที่สุดเลยล่ะ

คานาโตะ(อายาโตะ) : นี่ ยัยอกไม้กระดาน มาให้ดูดหน่อยสิ

ไรโตะ(คานาโตะ) : เอ๋ ? ไม่ได้ ? ทำไมล่ะครับ … เธอ … จะไม่ฟังคำขอร้องของผม … ของพวกผม หรอกเหรอครับ ?

อายาโตะ(ไรโตะ) : หือ? รู้สึกแย่งั้นเหรอ ? เอาเถอะ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ว่า … บิชจังรู้รสชาติของเขี้ยวของทุกคนอยู่แล้วนี่ นาน ๆทีก็อยากปลุกเร้าอารมณ์ใช่มั้ยล่ะ ?

อายาโตะ(ไรโตะ) : ฮือฮึ ถ้าถูกพวกเราที่สับตัวกันดูดเลือดแบบนี้ล่ะก็ … อาจจะรู้สึกแตกต่างกว่าทุกวันก็ได้น๊า

คานาโตะ(อายาโตะ) : หา ? ไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นหรอก เหรอ ? ชิ ! เป็นแค่ยัยอกไม้กระดานแท้ ๆ ถือดีไปได้

คานาโตะ(อายาโตะ) : หา ? ไม่สะดวก ? ความลับของทุกคนอาจจะแตกก็ได้นะ …. เหรอ ?

อายาโตะ(ไรโตะ) : ความลับของทุกคนเนี่ย … อื้ม … เท่าที่นึกออกมันก็แย่เหมือนกันนะ

ไรโตะ(คานาโตะ) : นั่นสิ ไรโตะคงเป็นแบบนั้นล่ะนะ ผมน่ะ … อ๊ะ จริงด้วย ถ้าสถานที่สำหรับเก็บของหวานของผมถูกเจอจะแย่รึเปล่านะ ? ยิ่งกว่านั้น ถ้าไรโตะถือเทดดี้ไปโรงเรียน … รู้สึกขยะแขยงพิลึก

คานาโตะ(อายาโตะ): น่า มันก็จริงแหะ … แต่ว่า ถึงจะบอกว่ากลับร่างเดิมก็เถอะ แล้วมันต้องทำยังไงดีล่ะ ?

อายาโตะ(ไรโตะ) : ลองเอาหัวชนกันอีกทีก็คงพอแล้วมั้ง … แต่ว่าผมไม่อยากเจ็บตัวนี่น่า

คานาโตะ(อายาโตะ) : นั่นสิ ! ฉันก็ขอผ่านนะ ! ก็อย่างที่ว่า ยัยอกไม้กระดาน มันไม่ได้มีผลอะไรใหญ่โต ไม่ต้องใส่ใจนักหรอกน่า !

ไรโตะ(คานาโตะ) : มันก็จริงอยู่นะครับ ถ้าสมมติว่านอนแล้วอาจจะหายก็ได้นะครับ … เอ๊ะ อ่าว ?ไปไหนแล้วล่ะครับ ?

คานาโตะ(อายาโตะ) : หา ? จริงด้วย ไม่อยู่แล้ว

อายาโตะ(ไรโตะ) : หนีไปแล้วรึเปล่านะ ?

* เสียงเดิน

ไรโตะ(คานาโตะ) : อ๊ะ กลับมาแล้วล่ะ … เอ๊ะ ? นี่คุณ … ไปเอาค้อนนั่นมาจากที่ไหนเหรอครับ ?

อายาโตะ(ไรโตะ: ยืมมาจากเรย์จิเหรอ ? เดี๋ยวก่อนนะ บิชจัง … ตามันน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้แหะ … คิดว่าคงไม่หรอกนะ คงไม่ตั้งใจจะทุบหัวเราจริง ๆ หรอกนะ ?

*ยุยจังเหวี่ยงค้อนไปมา*

อายาโตะ(ไรโตะ) : เหวอ ! ดูท่าตั้งใจแบบนั้นจริงด้วย !

คานาโตะ(อายาโตะ) : เดี๋ยว ขอเวลานอก ! ยัยอกไม้กระดาน ขอเวลานอก ! จะทุบหัวเหรอ ? ไม่เห็นต้องใช้ค้อนใหญ่ขนาดนั้นเลยนี่น่า !

ไรโตะ(คานาโตะ) : ใช้ความรุนแรงเกินไปแล้วนะครับ ! ปกติทำตัวเป็นศัตรูพืชให้ใช้ก็เถอะ แต่ดันมาทุบหัวพวกผมโดยชอบธรรมแบบนี้น่ะ

*เหวี่ยงค้อนอีกรอบ

คานาโตะ(อายาโตะ) : เกือบไป … เดี๋ยวเด้ ยัยอกไม้กระดาน ! เธอไม่ได้มีนิสัยใช้ความรุนแรงแบบนี้ไม่ใช่เหรอ !? … อะ แว้ก !!

อายาโตะ(ไรโตะ) : จะ ใจเย็นก่อน บิชจัง ! … !!

คานาโตะ(อายาโตะ) : แบบนี้หนีดีกว่ามั้ง !!

ไรโตะ(คานาโตะ) : เหวอ ! จะทำอะไรน่ะ ? หะ … ขอห้ามใช้ความรุนแรงนะ ! เหวอ !!

คานาโตะ(อายาโตะ) : ว่าแต่ยัยอกไม้กระดาน ! ทำไมถึงกลายเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้ได้ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ?

อายาโตะ(ไรโตะ) :ผะ ผมคิดว่าชักชอบร่างแบบเดิมซะแล้วสิ ร่างเดิมดีที่สุดแล้วนี่นะ ?

ไรโตะ(คานาโตะ) : จะอันไหนก็ช่าง แต่ถ้าไม่รีบหนีล่ะก็ ต้องโดนทุบแบนแน่เลยครับ !

คานาโตะ(อายาโตะ) : หนอย ! เรื่องนั้นเท่านั้นที่ไม่เอาด้วยล่ะ ! ต้องถูกยัยอกไม้กระดานทำเนี่ย … จะให้พูดกี่ครั้งกี่หนก็ไม่เอาเฟ้ย ! *หลบ … เฮ่อ !

*เสียงเหวี่ยงค้อนอีกหลายครั้ง*

อายาโตะ(ไรโตะ) : บิชจัง !! ใจเย็นก่อน !!
*เสียงเหวี่ยงค้อน *

ไรโตะ(คานาโตะ) : พุดดิ้ง … ใช่แล้ว ! ผมจะให้พุดดิ้งที่เหลือนะ … เนอะ ?

คานาโตะ(อายาโตะ) : อ๊า โธ่เว้ย น่ารำคาญชะมัด !! พอได้แล้ว ให้ตายสิ ! ไอ้ความรู้สึกขัดนั่นน่ะ ไม่ต้องไปสนใจก็ได้ไม่ใช่เร้อออออออ !!!


*FIN*






[เรื่องสั้นพิเศษ] Drama CD - เมื่ออายาโตะถูกจับแต่งเป็นซินเดอเรลลา



ต้นฉบับแปล และ ไฟล์เสียง

**ขออนุญาตเรียบร้อยแล้ว**
Lullabyr


แปลเพิ่มและเรียบเรียงใหม่

PearlzDeWitch




ไรโตะ : เอ ชุดของอายาโตะคุงก็ต้องตัวนี้สินะ เอ้า

อายาโตะ : หาาา ? อะไรเนี่ย

ไรโตะ : ซินเดอเรลล่าไงล่ะ ดูสิ อย่างเครื่องประดับเนี่ย ยอดไปเลยใช่มั้ย ? บางทีอาจเป็นของจริงก็ได้นะ ไอ้เนี่ย

คานาโตะ : โห จริงด้วย ! ถ้าเอาไปทำตุ๊กตายัดนุ่นต้องน่ารักแน่ ๆ

อายาโตะ : เฮ้ย เดี๋ยวสิไรโตะ ... ทำไมของฉันต้องเป็นตัวนี้ด้วยเล่า ? หา ?

ไรโตะ : เอ๋ ? ไม่ได้เหรอ ?

อายาโตะ : มันก็ต้องไม่ได้อยู่แล้วสิ ! ฉันต่างจากนาย ไม่ได้มีความชอบแบบนายนะเฟ้ย
อายาโตะ : ชุดของผู้หญิง ไม่เอาด้วยเด็ดขาดเลย

ไรโตะ : เอ๋ ? แต่คอลเลคชั่นของผมไม่มีชุดของผู้ชายซะด้วยสิ แล้วอีกอย่าง ผมคิดว่าอายาโตะคุง ต้องเหมาะกับชุดผู้หญิงมากแน่ๆ เลย เนอะ คานาโตะคุง ?

คานาโตะ : อืม อืม ต้องเหมาะแน่เลย

อายาโตะ : พอสักทีน่า ! ถ้าต้องสวมชุดพรรค์นี้ไปใส่ชุดปกติธรรมดาไปก็พอแล้ว
อายาโตะ : อีกอย่าง เดิมทีแล้วเราเป็นแวมไพร์ไม่ใช่เหรอ ? แต่งตัวแฟนซีไปจะมีความหมายอะไร ?

คานาโตะ : เรื่องที่พูดมาต่างหากที่ไม่เข้าใจความหมาย ? แบบนั้นปาร์ตี้ก็ไม่มีความหมายกันพอดีไม่ใช่เหรอ ?
คานาโตะ : ปาร์ตี้น่ะนะ … ที่เรียกว่าปาร์ตี้น่ะ … ต้องใส่ชุดที่แตกต่างจากปกติไงเล่า ! ถ้าใส่ชุดแบบปกติธรรมดาไปน่ะ มันก็ไร้ความหมายไม่ใช่รึไง ?

อายาโตะ : อะ ..ไม่ต้องโมโหขึ้นมากระทันหันขนาดนั้นก็ได้นี่

คานาโตะ : ถ้างั้น อายาโตะก็สวมชุดนี้เข้าไปซะดี ๆ ก็ได้นี่ !

อายาโตะ : ฮึ่ย ... ก็ลองคิดให้ดี ๆ สิ ไม่มีทางเข้ากับฉันอยู่แล้ว อยากเห็นผู้ชายใส่ชุดเจ้าหญิงรึไง ?

ไรโตะ : เรื่องนั้น … ผมก็สนใจอยู่นะ

อายาโตะ : ไอ้โรคจิตนี้ ไม่ได้ถามแกเฟ้ย ! อีกอย่างทางพวกนายน่ะ คงสวมชุดปกติไปใช่มั้ยล่ะ ?

ไรโตะ : เอ๋ ! ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย บิทช์จังเอง ก็ทำหน้าอยากเห็นอยู่ซะด้วยสิ เนอะ อยากเห็นใช่มั้ยล่ะ ?

คานาโตะ : อยากเห็นใช่มั้ยล่ะครับ ?

อายาโตะ : หา ? ยัยอกไม้กระดาน หัวเราะอะไรเล่า ?

ไรโตะ : เอ้า อยู่นิ่ง ๆ นะ สีเขียวมรกตเนี่ย ผมคิดว่าต้องเหมาะกับอายาโตะคุงแน่ ๆ

อายาโตะ : ก็บอกว่าไม่ไงเล่า แล้วไอ้ชุดระยิบระยับนี้มันอะไรฟะ ?

คานาโตะ : ผมอยากเห็นอายาโตะคุงสวมชุดเดรสนี้แท้ ๆ ขอร้องถึงขนาดนี้แล้วแท้ ๆ ... นี่ .. ทำตามคำขอร้องของผมไม่ได้หรอ *ร้องไห้*

อายาโตะ : หนวกหู ! ใครจะไปฟังคำพูดของแกกัน
อายาโตะ : เดี๋ยว … ไรโตะ ทำอะไรเนี่ย ?

ไรโตะ : ฮึ ฮึ

อายาโตะ : อย่านะ !

ไรโตะ : คานาโตะคุงมาช่วยหน่อยสิ จับอายาโตะคุงไว้ อย่าให้หลุดนะ

คานาโตะ : อื้ม !

อายาโตะ : เฮ้ย มาช่วยหน่อยสิ ยัยอกไม้กระดาน .. หาา ?? “ไม่ไหวหรอก” พูดอะไรของเธอ ! เดี๋ยวก็ฆ่าทิ้งซะเลยนี่ !

ไรโตะ : ไม่มีทาง ๆ คนเดียวสู้พวกผมสองคนไม่ไหวหรอกน่า เอ้า มาเปลี่ยนชุดกันเถอะนะ

คานาโตะ : ถูกต้องแล้ว เหมือนคุณตุ๊กตาเลยนะ อายาโตะ *หัวเราะ*

อายาโตะ : อย่านะ ! ขอร้องล่ะหยุดทีเท้อออออออ !!!

--------------------------
PART2

Download Here : http://www.4shared.com/mp3/Ii_E856F/treataya2.html

อายาโตะ : ทำไมต้องมาในที่แบบนี้ด้วย ?

ไรโตะ : น่ารักจังเลยน้า เจ้า-หญิง-อา-ยา-โตะ

อายาโตะ : หนวกหูเฟ้ย ! เฮ้ย ยัยอกไม้กระดาน มองอะไรอยู่หา !!
อายาโตะ : หาา ? น่ารัก งั้นเหรอ ? ตาเธอบอดไปแล้วรึไง ?

ไรโตะ : เดี๋ยวเถอะ อย่าแกล้งแม่มดน้อยบิทช์จังสิ ! ดีจังที่เอาชุดซินเดอเรลล่ามาด้วย ทั้งไซส์ ทั้งรูปร่าง พอดีกับอายาโตะคุงเลยนะ

คานาโตะ : อื้ม เป็นอายาโตะแท้ ๆ แต่ไม่เลวเลยล่ะ …
คานาโตะ : นี่ คราวหลังมาเป็นตุ๊กตาของผมมั้ย ?

อายาโตะ : อย่ามาล้อเล่นนะ ! อย่าเอาไปรวมกับตุ๊กตาขี้เหร่ของนายนะเฟ้ย !

คานาโตะ : ขี้เหร่ … เหรอ ? หรือว่า ว่าเทดดี้งั้นหรอ ?

ไรโตะ : ครับ ๆ ๆ อย่าทะเลาะกันน่า
ไรโตะ : อ๊ะ นั่นไงตรงนั้น จัดฮาโลวีนปาร์ตี้อยู่ด้วยล่ะ ฮึ ฮึ ได้กลิ่นของสาว ๆ น่ารัก ด้วยล่ะ

คานาโตะ : ทุกคนถือขนมไว้ในมือเต็มไปหมดเลยล่ะ ! ลองไปดูกันเถอะ !


- FIN -

[เรื่องสั้นพิเศษ] Drama CD - เรื่องราวหลังตอนที่ 2 ในอะนิเมะ


ต้นฉบับแปล และ ไฟล์เสียง
Credit : Lullabyr


แปลเพิ่มและเรียบเรียงใหม่
by PearlzDeWitch


daibolik lover cover.jpg


* มินิดราม่าซีดีอันนี้จะต่อจากฉากอายาโตะโยนยุยลงสระน้ำในตอนที่ 2 ในอะนิเมะ *


เปิดฟังหรือโหลด
(แนะนำให้โหลดมาแล้วใช้หูฟัง เพราะใน Diabolik lovers จะใช้ระบบเสียงรอบด้าน เสมือนจริง)

*เสียงเปิดประตู*
*เสียงถอดเสื้อผ้า*

อายาโตะ : เพราะยัยนั่นเลยเปียกไปหมดเลย *เสียงถอดเสื้อ* เสื้อเชิ้ตมันติดผิวไปหมด ขยะแขยงชะมัด  อึ้บ … คนอย่างยัยนั่นปล่อยไปก็ได้แท้ ๆ แล้วทำไม ... ?

*เสียงลากเก้าอี้ เอาเสื้อพาด*

อายาโตะ : ถ้าปล่อยไว้หน้าเตาผิง เสื้อก็คงแห้งเองสินะ ? … เฮ้ย ไรโตะ ทำอะไรอยู่หา ? ถ้าอยู่ก็อย่ามายืนมองเงียบ ๆ มันน่าขยะแขยงน่า !

ไรโตะ : ฮึฮึ ความแตกแล้วเหรอ ?

อายาโตะ : อย่ามาพูดจาเหมือนคนบ้าน่า มันก็ต้องแตกอยู่แล้วสิ.

ไรโตะ : เอ๋ ? อายาโตะคุง เปียกขนาดนั้น ไปทำอะไรมาเหรอ ?
วันนี้ฝนตกหรอกเหรอ ?

อายาโตะ : ชิ … เหมือนเดิมเลยนะ

ไรโตะ : เรื่องอะไรเหรอ ?

อายาโตะ : รู้อยู่แล้วแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ มันดูเสแสร้งน่า ขอทีเถอะ

ไรโตะ : อะฮึฮึฮึ แหม แหม ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ อะฟุ … หรือเป็นเพราะริมฝีปากของบิทช์จังหวานกว่าที่จินตนาการเอาไว้กันล่ะ ? นี่~ เป็นไงบ้าง ? ขอถามความเห็นหน่อยสิ

อายาโตะ : หนวกหู อย่าเที่ยวมาแอบดูตามใจชอบน่า !

ไรโตะ : ไม่ได้เที่ยวแอบดูตามใจสักหน่อย ก็แค่ตามันไปเห็นเอง

อายาโตะ : แล้วอีกอย่างทำไมถึงไปอยู่ที่สระว่ายน้ำได้เล่า ? นายเกลียดการว่ายน้ำแท้ ๆ นี่

ไรโตะ : เอ๋~ ? ใครบอกว่าเกลียดว่ายน้ำกัน ? ที่เกลียดน้ำน่ะคืออายาโตะคุงไม่ใช่เหรอ ? ยิ่งกว่านั้น .. ยังไม่ได้ตอบคำถามผมเลยนะ ... เป็นยังไงบ้าง ริมฝีปากของบิทช์จังน่ะ ? อย่าเลี่ยงน่า บอกกันหน่อยสิ.

อายาโตะ : ฉันไม่มีหน้าที่ต้องตอบเรื่องแบบนั้นกับนาย

ไรโตะ : อึฮึ  ดีมากเลยนี่เอง ~

อายาโตะ : หนวกหูเฟ้ย !

ไรโตะ : ฮะฮะฮะ โกรธอยู่ล่ะ โกรธอยู่  อายาโตะคุงหรือว่า กำลังหวั่นไหวอยู่เหรอ ?
แปลกจังเลยนะ. 

อายาโตะ : ไม่ได้หวั่นไหวอะไรทั้งนั้นเฟ้ย ! 

อายาโตะ : ไรโตะ ถ้าไม่หุบปากสักทีเดี๋ยวเจอต่อยแน่ !

ไรโตะ : เดี๋ยวสิ ถ้ามาชกหน้าอันงดงามของไรโตะคุง ผู้หญิงทั้งโลกคงจะเศร้ากันน่าดูเลย เพราะงั้นอย่าเลยนะ 

อายาโตะ : หนวกหู ไม่สนด้วยหรอกเฟ้ย !

*เสียงทุบเก้าอี้*

ไรโตะ : ฮึฮึ ขอโทษ ขอโทษ อย่าโกรธขนาดนั้นสิ

อายาโตะ : ชิ !

ไรโตะ :  แต่ว่านะ พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว นั่นเป็นจูบแรกสำหรับบิทช์จังไม่ใช่เหรอ ?

อายาโตะ : แน่นอนอยู่แล้วสิ ! ครั้งแรกของยัยนั่นเป็นของฉันทุกอย่าง  ตั้งแต่ตอนที่มาบ้านนี้แล้ว

ไรโตะ : ครั้งแรกเนี่ย มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ ? อายาโตะคุงเนี่ยยึดติดกับพวกอย่างต้องเป็นที่ 1 บ้างล่ะ ครั้งแรกบ้างล่ะ มากเลยนะ

อายาโตะ : ก็แล้วมันทำไม ?

ไรโตะ : ก็เพราะว่า ผู้หญิงที่เป็นของคนอื่นแล้ว มันไม่เร้าใจกว่าเหรอ ? นอกจากผมแล้วยังมีคนอื่นที่เป็นคนให้ความรักมากที่สุด ให้ความสำคัญมากที่สุด เป็นคนที่เกลียดชังมากที่สุด … อึฮึ การแย่งสิ่งนั้นมาน่ะ มันรู้สึกตื่นเต้น น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ ? ฮึฮึ

อายาโตะ : เจ้าคนพิลึก ไปยุ่งกับของคนอื่นมันจะไปมีค่าตรงไหนกัน ? ผิวขาวผุดผ่องสวยงามไร้รอยเขี้ยว การได้สิ่งนั้นมาเป็นคนแรกมันดีกว่าไม่ใช่รึไง ?

ไรโตะ : แต่ว่า บิทช์จังก็ไม่ใช่ผิวผุดผ่องแล้วนี่น่า. 

อายาโตะ : อึก …

ไรโตะ : อะฮึ  เร็ว ๆ นี้ผมก็จะไปขอชิมรสบ้างล่ะนะ

อายาโตะ : เรื่องแบบนั้น คิดว่าฉันคนนี้จะยอมให้ทำได้รึไงกันเล่า ?

ไรโตะ : ผมจะมอบความรักให้กับบิทช์จังอย่างมาก ๆ เลยล่ะ. จะเลียตรงที่อายาโตะคุงเคยสัมผัส จะเอาเขี้ยวของผมลงไปทับที่รอยเขี้ยวของอายาโตะคุง แล้วจะขอรับไป … อ่าว ? แต่ว่านะ ในตอนนั้นจะจินตนาการว่าใครกำลังดูดเลือดอยู่กันนะ ? ไม่สิ
ต้องบอกว่าจะนึกได้ว่าใครเป็นคนดูดอยู่จะดีกว่าสินะ

อายาโตะ : ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วพอนิ่งฟังเฉย ๆ ก็พูดจาเข้าข้างตัวเองใหญ่เลยนะ 

ไรโตะ : ผมรึเปล่านะ ? หรือว่าจะเป็นอายาโตะคุงกันนะ ? หรือว่าจะเป็นคนอื่นนะ ? ฮึฮึฮึ
อายาโตะ : ไรโตะ … แก อย่ามาล้อเล่นนะ ! ยัยนั่นเป็นของฉัน ! แกออกไปที่อื่นหาผู้หญิงคนอื่นซะ !

ไรโตะ : ถ้าโมโหขนาดนั้น .. เดี๋ยวมันจะกลับมาเผาตัวเองเอานะ 

*เสียงอายาโตะลุกจากเก้าอี้*

อายาโตะ : หาเรื่องทะเลาะกับฉันอยู่รึไง ?

ไรโตะ : อย่าทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นน่า อายาโตะคุง. อีกอย่าง ถึงจะพูดว่าของของฉันก็เถอะ แต่ระหว่างที่บิทช์จังอยู่ที่นี่ ผมคิดว่าผมเองก็มีสิทธิในการชิมรสของเธอด้วยนะ  เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่าเธอเป็น “เจ้าสาวผู้ถูกสังเวย” ของพวกเรานี่น่า

อายาโตะ : หนวกหู !! ถ้าฉันบอกว่าเป็นของของฉันมันก็ต้องเป็นแบบนั้น !

ไรโตะ : เดี๋ยวสิ นั่นอายาโตะคุงคิดเอาแต่ใจคนเดียวต่างหากเล่า  เนอะ ชู ?
คิดแบบนั้นใช่มั้ย ?

อายาโตะ : หา ? ชู !?

ชู : … หนวกหูน่า .. ให้ฉันนอนเงียบ ๆ หน่อย. ถ้าไม่ใช่แบบนั้นเพราะ วันนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง … มันเหนื่อย

ไรโตะ : ไม่ใช่เหนื่อยสิ ไม่ใช่ว่ามีพลังเปี่ยมล้นขึ้นมาหรอกเหรอ ?

ชู : จะยังไงก็ช่าง.

ไรโตะ : แต่ผมชอบพระจันทร์เต็มดวงมากเลยนะ. มันกระตุ้นให้ร่างกายได้ปลดปล่อยออกหมดทุกอย่าง วันทั้งวันมีความต้องการเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ในคืนนี้นี้ที่พระจันทร์เต็มดวงน่ะนะ

ชู : ฮึ 

อายาโตะ : ชู … มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร ?

ชู : จะยังไงก็ช่างไม่ใช่หรอ ?

ไรโตะ : อะฮึ อยู่มาตลอดนั่นแหละ เนอะ ? เพราะงั้นที่เราคุยกันจนถึงเมื่อกี้ ก็ได้ยินแล้วสินะ ? … อ๋อ ชูไม่ได้เห็นสินะ การดำน้ำที่สวยงามของอายาโตะคุงและอ้อมกอดที่ร้อนแรงกับบิทช์จัง

อายาโตะ : แก … หุบปากสักทีเถอะน่า !

ชู : เห็นแล้ว

อายาโตะ : เห็น … เหรอ ?

*....(อึ้งคู่)*

อายาโตะ + ไรโตะ : หาาา !? อยู่ด้วยเหรอ ?/อยู่ด้วยหรอกเหรอ ?

ชู : *ถอนหายใจ* หนวกหู ทั้งสองคนอย่าส่งเสียงดังน่า. ตรงนั้นเป็นที่ไว้นอนกลางวันตอนไปโรงเรียนน่ะสิ

อายาโตะ : ชิ ! น่าหงุดหงิดจริง ๆ !

ไรโตะ : อึฮึ ใครอยู่ที่ไหน ทุกคนรู้ดีกันหมดเลยสินะ. ก็นะ แต่ก็คิดว่าคงไม่รู้ถึงความคิดในใจของตัวได้หรอกนะ

อายาโตะ : สุบารุอยู่ในโลง เรย์จิหมกตัวอยู่ในห้องทดลองไม่ใช่เหรอ ?

ไรโตะ : ก็ใช่อยู่หรอก แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ. สุบารุคุงอาจจะเงี่ยหูตั้งใจฟังอยู่ก็ได้
เรย์จิเองในระหว่างที่ทำการทดลองอาจจะสนใจอยู่ก็ได้ … แต่ อ้าว ? คานาโตะคุง เป็นยังไงบ้างนะ ?

ชู : อยู่สิ

ไรโตะ : เอ๋ ? อยู่เนี่ย … ที่สระนั่นเหรอ ?

ชู : อา .. มองลงมาจากระเบียงชั้น 2 น่ะ

ไรโตะ : ฮะฮะฮะ ! งั้นเหรอ คานาโตะคุงทำหน้าเหมือนไม่สนใจ แต่ที่จริงเฝ้าสังเกตุบิทช์จังอย่างดีเลยสินะ 

อายาโตะ : ชิ ! 

ไรโตะ : แต่ว่านะ … การดูดเลือดในน้ำเนี่ย ดีไม่เลวเลยนี่น่า ผมเองก็ชอบนะ ถ้าได้อยู่ในน้ำแล้ว ทั้งลมหายใจและอุณหภูมิของร่างกายคงถ่ายทอดมาได้อย่างชัดเจนเลยสินะ ? นุ่มนิ่มราวกับนกน้อย ทั้งอบอุ่นและสิ้นหวัง … ทนแทบไม่ไหวเลยล่ะ

ชู : ฉันเกลียดการดูดเลือดในน้ำ

ไรโตะ : เห~  ชูเคยมีประสบการณ์นี่เอง เพิ่งเคยเข้าหูครั้งแรก

ชู : เพราะมีพลังมากกว่าปกตินั่นล่ะ … แล้วสระว่ายน้ำมันเย็นเลือดก็เลยเย็นไปด้วย

ไรโตะ : อ๋อ ก็นะ เรื่องนั้นก็ต้องเป็นอยู่แล้วล่ะนะ แต่ว่าผมน่ะจะอุ่นหรือเย็น จะอันไหนก็ชอบทั้งนั้นล่ะนะ

ชู : ยังไงก็ตาม สระเป็นสถานที่นอนของฉัน

ไรโตะ : เรื่องนั้นคิดว่าจะเป็นยังไงกันแน่นะ ? อะฮึ

อายาโตะ : ถ้าชอบนอนที่สระมาก ก็นอนไปตลอดเลยก็ได้นี่ ทำไมต้องมาขัดฉันที่นี่ด้วยเล่า ?

ชู : เฮ่อ เหนื่อย .. *ถอนหายใจ* ฉันชอบดูแสงจันทร์ที่มองจากที่ห้องนี้มากที่สุดน่ะสิ

ไรโตะ : อะไรกันพูดแบบนั้นแล้ว ก็ชอบคืนพระจันทร์เต็มดวงไม่ใช่เหรอ ?

ชู : ก็ไม่ได้บอกว่าเกลียดนี่น่า  อีกอย่าง … ฉันมาที่นี่คนแรก หลังจากนั้นไรโตะก็มา  อายาโตะ นายมาคนสุดท้าย *ฮึ* กลับห้องตัวเองไปซะจะดีกว่านะ

อายาโตะ : ชิ ! หนวกหูน่า ! แค่จะมาทำให้เสื้อที่เปียกแห้ง เพราะว่าที่นี่เตาผิงใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์แล้ว

ชู : *ขยับ* อายาโตะ … ยิ่งไปกว่านั้น เปลือยครึ่งท่อนมันน่าขนลุก ไปหาอะไรใส่หน่อยซิ

อายาโตะ : หาา ? ราชาจอมขี้เกียจ ! ไม่อยากได้ยินคำว่าขนลุกจากนายหรอกนะ !
นายเองยังลงอ่างทั้ง ๆ ที่ใส่เสื้อผ้าอยู่เลยไม่ใช่รึไง ? ทางนั้นมันน่าขนลุกมากกว่าอีก 

ชู : ไม่ได้ชอบใส่เสื้อผ้าลงอ่างสักหน่อย … ขี้เกียจต่างหาก

ไรโตะ : โธ่ เรื่องนั้นน่ะจะยังไงก็ช่างไม่ใช่เหรอ ?

ชู : อ่า จะยังไงก็ช่าง

ไรโตะ : หืมม? *ดมกลิ่นอะไรสักอย่าง*

อายาโตะ : อะไร ? มีใครมาอีกรึไง ?

ไรโตะ : เปล่า … ไม่รู้สึกว่าได้กลิ่นเหม็นไหม้เลยเหรอ ?

อายาโตะ : หา ? กลิ่นเหม็นไหม้ ? 

*เสียงไหม้*

อายาโตะ : เหวอ !!

ไรโตะ : อุหวา ! เสื้อเชิ้ตกับแจ๊คเก็ตกำลังไหม้อยู่ล่ะ 

ชู : เอาไปวางใกล้แบบนั้นมันก็ต้องไหม้อยู่แล้วนี่

อายาโตะ : เลิกพูดว่าไหม้สักทีน่า ! หนอย !

*เตะเก้าอี้ล้ม* * อายาโตะพยายามดับไฟ* 

ไรโตะ : อาหะ .. ขอแสดงความเสียใจด้วย. เอาน่า ไปบอกเรย์จิตามตรง ให้เตรียมชุดใหม่ให้ก็พอนี่ บอกว่า “กระโดดลงสระน้ำเพื่อช่วยบิทช์จังจากการจมน้ำ แล้วหลังจากนั้นพอตากเสื้อให้แห้งก็ดันไหม้ซะได้” น่ะ … ฮึฮึ 

อายาโตะ : แก ... ล้อฉันเล่นงั้นเหรอ ?

ไรโตะ : ไม่ใช่สักหน่อย แค่อยากเห็นปฏิกิริยาของเรย์จิถ้าบอกไปตามตรงเท่านั้นเอง. 
มีความสนใจบิทช์จังมากขนาดไหนกันนะ น่ะนะ

อายาโตะ : เรื่องพรรค์นั้นไม่อยากรู้หรอกเฟ้ย ! ฟังนะ จะพูดอีกครั้ง ! ยัยอกไม้กระดานเป็นของของฉัน อย่าเที่ยวมาแตะตามใจชอบ !

ชู : ฉันไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่งของนาย

ไรโตะ : พูดได้ดีนี่ ชู

อายาโตะ : หา !? ลองพูดอีกครั้งสิ !

ชู : *ลุกเดิน* หนวกหู … ไม่อยู่กับพวกนายไปมากกว่านี้แล้ว

อายาโตะ : ชู ! ยังพูดกันไม่จบ !

ชู : เฮ่อ อะไรล่ะ ? รีบ ๆ พูดมาสิ

อายาโตะ : อย่ายุ่งกับยัยนั่นนะ

ชู : เรื่องแบบนั้น … ให้สัญญาไม่ได้อยู่แล้วนี่น่า

อายาโตะ : *ฮึ่ม*

ไรโตะ : เห~ แปลกจัง. ที่ชูสนใจเจ้าสาวผู้ถูกสังเวยยิ่งกว่าที่ทางนี้คาดไว้เนี่ย เป็นครั้งแรกเลยล่ะมั้ง ฮึฮึ ชักจะน่าสนุกขึ้นแล้วสิ

อายาโตะ : ไรโตะ ... แกน่ะหุบปากไปซะ !

ชู : ไม่ใช่ว่าสนใจอะไร ก็แค่เหยื่อ ไม่มีอะไรมากหรือน้อยไปกว่านั้น

อายาโตะ : ถ้าแค่เหยื่อก็ไปหาคนอื่นซะสิ

ชู : มันน่ารำคาญ เพราะว่าที่บ้านก็มีเหยื่อสังเวยอยู่แล้วนี่

อายาโตะ : ชิ !

ไรโตะ : ฮะฮะฮะ อะไรกัน ดูท่าจะสนุกขึ้นมาแล้วสินะ. นี่ นี่ ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว มาพนันกันว่าบิทช์จังจะหลงการดูดเลือดของใครมากที่สุดกันเถอะ แบบนั้นมันท้าทายอะไรหลาย ๆ ดีไม่ใช่เหรอ ?

อายาโตะ : หา ? พูดอะไรน่ะ ? เรื่องนั้นต้องเป็นฉันคนนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ?

ชู : ความรู้สึกของเหยื่อน่ะจะยังไงก็ช่าง

ไรโตะ : เอ๋~ ? ยังไงก็ช่างเนี่ย … 

อายาโตะ : เฮอะ ก็อย่างที่พูดนั้นล่ะ ไรโตะ ไม่ต้องแข่งอะไรพรรค์นั้นหรอก การที่ถูกฉันดูดเลือดสำหรับยัยนั่นแล้ว เป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว !

ไรโตะ : แบบนั้นจะดีเหรอ ?

อายาโตะ : ว่างจริงนะ ไรโตะ

ชู : เห็นด้วย

อายาโตะ : ฉันจะกลับห้องแล้ว

ไรโตะ : เอ๋ ~ ?

ชู : ฉันด้วย ง่วงแล้ว

ไรโตะ : เอ๋ ? ชูก็ไปเหรอ ?

ชู : พระจันทร์มันถูกบังไปแล้วน่ะสิ

*เสียงปิดประตู*

ไรโตะ : *เฮ่อ* น่าเบื่อจัง สำหรับพวกเราแวมไพร์แล้วน่ะ ถึงจะบอกว่าชั่วนิรันดรแต่ก็แทบจะพูดได้ว่ามีเวลามากมาย มาเป็นเพื่อนเล่นสนุกกับผมกันสักหน่อยก็ได้แท้ ๆ

ไรโตะ : ฮึฮึ สำหรับบิทช์จัง จะรู้สึกยังไงนะ ? จะเข้าใจอะไรผมมั้ย ? แล้วผมจะเปิดเผยมันให้เอง ฮึฮึ ตรงที่รู้สึกดีมากที่สุดน่ะ …

- จบ -