ยินดีต้อนรับสู่โลก DIABOLIK LOVERS แปลไทย สร้างมาเพื่อเก็บ บทแปลเพลง ดราม่าซีดี เกม อนิเมะ และบทสรุปเกมของ Diabolik Lovers ที่เราได้จัดทำขึ้นมาโดยเฉพาะค่ะ

★อัพเดทใหม่★

[บทสรุปเกม Guide & Walkthrough] ภาค DARK FATE - บทนำ Prologue

บทความที่ได้รับความนิยม

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ sakamaki subaru แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ sakamaki subaru แสดงบทความทั้งหมด

[Song] VERSUS SONG Requiem (2) Bloody Night Vol.I「→REDRUM←」อายาโตะ VS สุบารุ


DIABOLIK LOVERS VERSUS SONG 

Requiem(2)Bloody Night  VOL.I


「→REDRUM←」

アヤト VS スバル
อายาโตะ VS สุบารุ


ขับร้องโดย
逆巻アヤト CV.緑川 光 - ซาคามากิ อายาโตะ CV.มิโดริคาว่า ฮิคารุ
逆巻スバル CV.近藤 隆 - ซาคามากิ สุบารุ CV.คอนโด ทากาชิ


คำร้อง:Daisuke Iwasaki
ทำนอง:MIKOTO

**คำเตือน**

เพลงของทาง Diabolik Lovers นั้นจะชอบใช้คำเปรียบเปรยค่ะ
เพราะงั้นในเนื้อเพลงจะเป็น คันจิ(คำอ่าน) 
ทั้งคันจิและคำอ่านในบางประโยคคือความหมายเดียวกัน
และในบางประโยคคือคำเปรียบเปรยหรือความหมายสองแบบ
เราจะแปลแบบรวมความหมายทั้งสองแบบนะคะ เพื่อให้ได้คำแปลที่สมบรูณ์ที่สุด

>>> เอาจริง ๆ เพลงมันเหมือนกลอนเปรียบเปรยอะคะ แปลยังไงก็ไม่รู้ว่าตรงมั้ย 
เพราะงั้นเราแปลไปตามประโยคของญี่ปุ่นแบบตรง ๆ เลยค่ะ ไม่ได้ตีความหรืออะไรเลย
มันจะหมายความว่ายังไง ใช้ความรู้สึกของตัวเองได้เลยจ้า <<<

❤❤❤ บ่นบลาๆๆๆ : เพลงนี้เป็นอนาแกรม(anagram)ทั้งหมดเลย 
อนาแกรมคือการสลับตัวหนังสือให้เป็นปริศนา แฝงความหมายหรือคำพูดไว้ 
ทั้งคำที่สลับก็มีความหมายและเมื่อสลับตัวอักษรก็จะได้อีกคำที่ถูกต้อง

 → REDRUM (เหล้ารัมแดง) = MURDER (ฆาตกร)
→ RAVEIMP (ปีศาจน้อยเกเรบ้าคลั่ง) = VEMPIRE  (แวมไพร์)
A rope ends it เป็นสำนวนหมายถึง ปิดผนึก/มัดเก็บไว้
__________________________________________________________

เนื้อเพลง

「なあ もっと死ぬまで」
'Naa motto shinu made'
"... นี่ จะเล่นให้มากขึ้นอีก"

「遊んでやるよ」
'asonde yaru yo'
"จนกว่าจะตายไปเลยล่ะ..."


オマエ抜きでは、どうしても、安眠(やすら)げない  Wow 
Omae nuki de wa, doushitemo, anmin(Yasura)ge nai Wow
พอขาดเธอไป ไม่ว่าทำยังไงจิตใจก็ไม่สงบหลับไม่สบายเลย

悪夢を誘発するRAVEIMP 
akumu o yuuhatsu suru RAVEIMP
ปีศาจเกเรบ้าคลั่ง ตัวการทำให้ฝันร้าย

脳裏で見た姿は、とても淫らだから 
nouri de mita sugata wa, totemo midara dakara 
เพราะรูปลักษณ์ที่เห็นในสมอง ช่างหยาบโลนเหลือเกิน 

この愛を閉じ込めてしまおう A rope ends it 
kono ai o tojikomete shimaou A rope ends it
จึงได้ปิดขังเก็บความรักนี้  ปิดมัดมันไว้ 

(I am)→REDRUM←


痺れる紅さ 何か奇妙なIntonation 
Shibireru kurenai sa nani ka kimyou na Intonation
ความแดงเข้มทำร่างชา น้ำเสียงมีอะไรที่แปร่งไป

元から混ざってないRegulationに齷齪(あくせく)して 
moto kara mazattenai Regulation ni akuseku shite
ง่วงอยู่กับกฎเกณฑ์ที่ไม่ได้ปนมาตั้งแต่ต้น

乳(チチ)無き躰を、いつも持て余してた────……
chichi naki karada o, itsumo moteamashiteta ─ ─ ─ ─……
ไม่รู้จะจัดการยังไงกับร่างกายที่ไร้หน้าอกเสมอเลย...

昏い瞳(どこまで)ズレていく(口角) 
kurai hitomi (doko made) zureteiku (koukaku)
มุมปาก (เบี้ยวไป) ถึงไหนต่อไหน (ดวงตามืดมิด)

オレ達、アナグラムな関係さ
oretachi, anagram na kankei sa
พวกเรานั้นเกี่ยวข้องกันแบบอนาแกรมไงล่ะ

ねぇ、実は侮蔑(わら)っているの?  
Nee, jitsuwa bubetsu(wara)tte iru no? 
นี่ ที่จริงแล้วหัวเราะเยาะอยู่ใช่มั้ย?

「……オレ様か?」
'…… oresama ka?'
“... ฉันคนนี้งั้นรึ?”

ねぇ、誰に吸愛(もと)められてる?  
Nee, dare ni kyuuai (Moto)merareteru? 
นี่ กำลังมองหาให้ใครมาดูดเลือดอยู่เหรอ?

「……このオレだろ?」
'…… kono ore daro?'
“...เป็นฉันคนนี้ใช่มั้ยล่ะ ?”

仮初(かりそめ)の血で、ツ・キ・ヨ・ニ・ク・ル・フ────……
Karisome no chi de, tsu ki yo ni ku ru fu ─ ─ ─ ─……
บ้าคลั่งในคืนข้างขึ้น ด้วยเลือดที่ได้เพียงชั่วครั้งคราว...

「…もう誰にも」
'… mou darenimo'
"...จะไม่ยอม"

「渡さねぇ……」
 'watasanee……'
"ยกให้ใครทั้งนั้น..."


オマエ抜きでは、どうしても、安眠(やすら)げない  Wow 
Omae nukide wa, doushitemo, anmin(Yasura)ge nai  Wow
พอขาดเธอไป ไม่ว่าทำยังไงจิตใจก็ไม่สงบหลับไม่สบายเลย โว้

悪夢を誘発するRAVEIMP 
akumu o yuuhatsu suru RAVEIMP
ปีศาจเกเรบ้าคลั่ง (แวมไพร์) ตัวการทำให้ฝันร้าย

脳裏で見た姿は、とても淫らだから 
nouri de mita sugata wa, totemo midara dakara
เพราะรูปลักษณ์ที่เห็นในสมอง ช่างหยาบโลนเหลือเกิน

この愛を閉じ込めてしまおう A rope ends it 
kono ai o tojikomete shimaou A rope ends it
จึงได้ปิดขังเก็บความรักนี้ลง ปิดมัดมันไว้

(I am)→REDRUM←


手にした罪は 空を翔ばないAni into Not
Te ni shita tsumi wa sora o tobanai Ani into Not
บาปในมือนั้นไม่อาจบินบนฟ้าได้ ฉันไม่สนใจเรื่องพี่น้อง

否定を繰り返した LinageTourは血に濡れて
Hitei o kurikaeshita LinageTour wa chi ni nurete
ปฏิเสธวนซ้ำไปซ้ำมา เชื้อสายนั้นชุ่มโชกเลือด

亡母無き家では、時計で測られない────……
Boubo naki ka de wa, tokei de hakararenai────……
 ใช้นาฬิกามาวัดไม่ได้ กับบ้านที่มารดาล่วงลับไปแล้ว...

その掌中(いつでも)ヌれていた(唇)
Sono shouchuu (itsudemo) nureteita (kuchibiru)
ริมฝีปาก (เปียกชื้น) อยู่เสมอ (ในอุ้งมือนั่น)

オレ達、アナグラムな関係さ
Ore,tachi anagram kankei sa
พวกเรานั้นเกี่ยวข้องกันแบบอนาแกรมไงล่ะ

そぅ瞳と瞳入れ替えて
Sou hitomi to hitomi irekaete
ใช่แล้ว แลกสายตากัน

(スバル)「……見てみろ」
Subaru "……mite miro"
สุบารุ "...มองดูให้ดี"

そう、夜を、疾き明かそう
sou, yoru o, toki akasou
ใช่แล้ว มาทำให้ราตรีสว่างไสวในทันใด

(アヤト)「……今すぐに」
Ayato "……ima sugu ni"
อายาโตะ "...ซะเดี๋ยวนี้เลย"

極限(きわ)どいふたり、フ・ル・キ・ヨ・ニ・ツ・ク────……
kiwadoi futari, FU・RU・KI・YO・NI・TSU・KU―――……
ทั้งสองที่เฉียดอันตรายสุดขีด ติดอยู่ในราตรีเก่าคร่ำครึก...

「……この愛で」
'……kono ai de'
"...จงร่วงหล่น"

「……堕ちろ」
'……ochiro'
"...ด้วยรักนี้ซะ"


ただ、ひとりだけ略奪(うば)い合う 暗闇の中 Wow 
tada, hitori dake ubaiau yami no naka Wow 
เพียงแค่แย่งชิงกันท่ามกลางความมืด โว้ 

切っ先を研ぎ澄ました VAMPIRE
kissaki o togisumashita VAMPIRE
แวมไพร์ได้ลับปลายแหลมจนคมกริบ

血の海の中、踊れ 底を感じ合えば 
chi no umi no naka, odore soko o kanjiaeba 
เต้นรำกันในทะเลเลือด หากสัมผัสได้ถึงก้นบึ้งแล้ว 

オマエを二度と離さないよ Desperation
OMAE o nidoto hanasanai yo Desperation
จะจนตรอก ไม่ปล่อยเธอไปอีกเป็นครั้งที่สอง

(I am)→REDRUM←


(บทพูด)

"เรียกร้องขนาดไหน" "ถ้าบอกว่าไมรู้..."
"จะบอกผ่านร่างกายนั่นให้อีกหลายครั้งเลย"
"ฮะฮะ แต่ว่าเป็นอะไรไปฉันไม่รู้ด้วยนะ"
"ไม่ออมมือให้หรอกนะ"
"เฮ้ ฉันคนนี้เป็นอันดับหนึ่งใช่ไหม?"
"ไม่ยกโทษให้หรอกนะถ้าถูกคนอื่นนอกจากฉันดูดเลือดเอา"

*ดูดเลือด*  "ฝั่งไหนดีกว่าลองบอกมาหน่อย"
*ดูดเลือด* "ให้สติหลุดลอยไปให้มากกว่านี้เลย"


中毒(ヤミツキ)になれ   ヨ・ニ・ク・ル・フ・ツ・キ────……
YAMITSUKI ni nare, YO・NI・KU・RU・FU・TSU・KI―――……
จงเสพติด จันทราบ้าคลั่งไปในยามราตรี....

「……もう二度と」
'……mou nidoto'
 "...จะไม่ปล่อย"

「離さねぇよ……」
'hanasanee yo……'
"ไปอีกแล้ว..."

オマエ抜きでは、どうしても、安眠(やすら)げない  Wow 
Omae nuki de wa, doushitemo, anmin(Yasura)ge nai Wow
พอขาดเธอไป ไม่ว่าทำยังไงจิตใจก็ไม่สงบหลับไม่สบายเลย

悪夢を誘発するRAVEIMP 
akumu o yuuhatsu suru RAVEIMP
ปีศาจเกเรบ้าคลั่ง ตัวการทำให้ฝันร้าย

脳裏で見た姿は、とても淫らだから 
nouri de mita sugata wa, totemo midara dakara
เพราะรูปลักษณ์ที่เห็นในสมอง ช่างหยาบโลนเหลือเกิน

この愛を閉じ込めてしまおう A rope ends it 
kono ai o tojikomete shimaou A rope ends it 
จึงได้ปิดขังเก็บความรักนี้ ปิดมัดมันไว้ 


ただ、ひとりだけ略奪(うば)い合う 暗闇の中 Wow 
tada, hitori dake ubaiau yami no naka Wow 
เพียงแค่แย่งชิงกันท่ามกลางความมืด โว้ 

切っ先を研ぎ澄ました VAMPIRE
kissaki o togisumashita VAMPIRE
แวมไพร์ได้ลับปลายแหลมจนคมกริบ

血の海の中、踊れ 底を感じ合えば 
chi no umi no naka, odore soko o kanjiaeba 
เต้นรำกันในทะเลเลือด หากสัมผัสได้ถึงก้นบึ้งแล้ว 

オマエを二度と離さないよ Desperation
OMAE o nidoto hanasanai yo Desperation
จะจนตรอก ไม่ปล่อยเธอไปอีกเป็นครั้งที่สอง


(I am)→REDRUM←
(ฉันคือ) เหล้ารัมแดง

(I am)→REDRUM←
(ฉันคือ) เหล้ารัมแดง

(I am)→REDRUM←
(ฉันคือ) ฆาตกร (MURDER)



[บทสรุปเกม Guide & Walkthrough] MORE BLOOD - ซาคามากิ สุบารุ (Dark)

              [บทสรุปเกม Guide & Walkthrough]               
  
DIABOLIK LOVERS
- MORE BLOOD -


**เราจะไม่สปอยและไม่เฉลยช่วงตอน 1-6 ก่อนนะคะ อยากให้เล่นแบบอ่านเนื้อเรื่องด้วย
เพราะเกมแบบนี้มันสนุกตรงที่ผลคำตอบที่เลือก 
เพื่อความฟิน (ฮา)
______________________________________________________________________

                               System (ระบบเกม)                             

                          เฉลยคำตอบทั้งหมดในภาค                       

                      แนะนำเกมภาค MORE BLOOD                    
______________________________________________________________________

        เลือกบท        
Dark , Maniac , Ecstasy

-------------------------------------------------------------
     DARK     
-------------------------------------------------------------

逆巻スバル CV.近藤 隆  
ซาคามากิ สุบารุ CV.คอนโด ทากาชิ




  Prologue (บทนำ)               


---ตัวหนังสือกล่าวถึงความในใจของสุบารุ ---

----ถึงอยู่คนเดียว
แต่ก็ไม่มีที่ที่ทำให้จะสบายใจได้เลย

ต้องถูกใครบางคนเข้ามารบกวน
ต้องถูกใครบางคนเข้ามาทำร้าย

ถ้าอยู่คนเดียวแล้วล่ะก็
คงไม่ต้องทำให้ใครบาดเจ็บ

ถ้าตามปกติแล้ว แม่ควรจะเป็นคู่สนทนาของลูก
มันแปลกมาตั้งนานแล้ว
การได้พบเจอแบบปกติน่ะมีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นล่ะ

พอเกิดอะไรขึ้นก็ตะโกนเรียกชื่อของฉัน,และกรีดร้อง

ทุกวันพอได้ยินเสียงร้องโหยหวน
กับเสียงของพวกคนที่ร้องเรียกหาฉัน
มันน่าเบื่อเกินทนเลย

การอยู่ลำพังน่ะดี,พอคิดอยากดื้อที่จพทำ
แล้วก็วนกลับเรื่องเดิมซ้ำไปมา

ฉันอยู่ตัวคนเดียวลำพังน่ะดีแล้ว

--- สถานที่ : สวน ---

ย้อนอดีตสุบารุตอนเด็ก


คนรับใช้ : ท่านสุบารุ !? ...ท่านสุบารุ !
สุบารุ : ชิ ... ตัวหนวกหูมาจนได้ ...
คนรับใช้ : อ่า มาอยู่ที่นี่เองหรือครับ รีบกลับเข้าไปเถอะครับ
สุบารุ : แม่ เป็นอีกแล้วเหรอ ?
คนรับใช้ : ท่านเอาแต่ส่งเสียงร้องเรียกหาแต่ท่านสุบารุไม่หยุด ... ต้องขออภัยด้วยครับ
สุบารุ : ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ... ชินแล้วล่ะ

--- สถานที่ : ห้องนอน ---


คริสต้า : ---สุบารุ ! สุบารุน่ะ ... อยู่ที่ไหนกัน !?
สาวใช้3 : กะ- ใกล้จะมาถึงแล้วค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ ...
คริสต้า : อุ...อย่านะ!! ช่วยด้วย!! ฉันน่ะ ... ฉันน่ะ ...!

---แกร๊ก *สุบารุเปิดประตูเข้ามา*
สุบารุ : (...เฮ่อ สับสนอีกแล้วงั้นเหรอ )
(สุบารุหมายถึงคริสต้า สภาพจิตใจไม่ปกติเลย สับสนวุ่นวายอาละวาดไปทั่ว)
สาวใช้3 : ...ท่านสุบารุ ! คุณนายคะ ท่านสุบารุมาแล้วค่ะ
คริสต้า : สุบารุ ...!? อ่า สุบารุ ... ไปอยู่ที่ไหนมาเหรอ ...
สุบารุ : ขอโทษ
คริสต้า : อ่า ... โล่งอกไปที ...สุบารุของฉัน. เอ้า ขอมองหน้า ...ให้ชัด ๆ หน่อยสิ
สุบารุ : ... (ยืนนิ่งให้คริสต้ามอง)
คริสต้า : สงบใจแล้วล่ะ. ไปอยู่ที่ไหนมา ... พอแม่ไม่ได้เห็นหน้าลูกแล้วก็เอาแต่เป็นกังวล ๆ ...
สุบารุ : แค่ไปที่สวนมาแป๊บเดียว ผม...ไม่ไปไหนหรอก ...
คริสต้า : โกหก...คนโกหก ...!
สุบารุ : โกหก ...?
คริสต้า : อึก...ไม่นะ...ฉันน่ะ ... ฉันตัวคนเดียว ...ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว !
สุบารุ : คุณแม่ สงบใจก่อน ผมไม่ไปไหนหรอก
คริสต้า : เธอน่ะ ... ทำฉัน ... อ๊าาาา ... ไม่...อย่านะ!! ...ฉันน่ะ ... สกปรก !!!!

*ผลักสุบารุออก*
สุบารุ : อะ ...!?
คริสต้า : ลูกจะแปดเปื้อน ! สุบารุ ...ลูกน่ะ...จะสกปรก...ไม่ได้!! ไม่ได้นะ ..!!
สาวใช้3 : คุณนายคะ...! สงบใจไว้ก่อนค่ะ !
คริสต้า : อย่านะ ! ปล่อยนะ ...! เรื่องแบบนี้ฉัน ... ไม่เอานะค่ะ !! ฉันไม่เอา !!
สุบารุ : ...อุ...


---ตัวหนังสือกล่าวถึงความในใจของสุบารุ ---

ถ้าพูดถึงแม่ที่เป็นแบบนั้น,ทุกคนก็คงอยาก

ให้อยู่คนเดียวให้เป็นอิสระคงจะคิดแบบนั้นอยู่แน่ ๆ

แต่ว่า สำหรับฉันแล้ว
ไม่อาจทอดทิ้งแม่ไปได้
แต่กลับกันแล้ว, เรื่องนั้น
คิดว่ามันน่าจะเป็นการทรมานแม่

พอมองฉันแล้ว, แม่ก็จะถึงขึ้นมาได้
เรื่องของหมอนั่น ...

ถ้าลองไม่มีฉันอยู่,คงลืมเรื่องของหมอนั่น

ไปอย่างสมบูรณ์
แม่อาจจะอาการดีขึ้นก็ได้

ถ้างั้นลองทอดทิ้งไปซะเลยก็ได้นี่

แต่ว่า ฉันกลับทำเรื่องนั้นไม่ได้

....ฉันมัน อ่อนแอ ...

--- สถานที่ : ระเบียง ---
(ปัจจุบัน)



สุบารุ : ... (สุบารุตกใจตื่น)
ยุย อ๊ะ สุบารุคุง ...มาอยู่ที่นี่เอง
สุบารุ : ชิ...เธอเองเหรอ มีธุระอะไรล่ะ 
ยุย : ขอโทษนะ ...เพราะว่าไม่เห็นตัวสักพักแล้วก็เลยมาตามหาดูน่ะ
สุบารุ : ฉันจะอยู่ที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับเธอไม่ใช่เหรอ
ยุย : ...แต่ว่าที่นี่มันหนาวซะด้วยสิ กลับเข้าไปจะดีกว่า ...
สุบารุ : นี่เธอ ...กำลังหันหน้ามาพูดกับใครอยู่ ?
ยุย : เอ๊ะ ?
สุบารุ : ฉันไม่ทำตามคำแนะนำของใครทั้งนั้น แน่นอน คำแนะนำของเธอก็ด้วยเหมือนกัน !

*สุบารุทุบกำแพง*
ยุย : ...อึ๊ก (สุบารุคุงเป็นอะไรไปนะ ดูหงุดหงิดกว่าปกติอีก)
สุบารุ : ...เธอ ทำไมถึงเลือกฉันล่ะ
ยุย : เอ๊ะ ?
สุบารุ : เรื่องเมื่อกี้ไงเล่า !
(จากตอนที่เลือกผ่านมาแปบเดียวเท่านั้น)
ยุย : อ่า เอ่อ ... คือว่า
สุบารุ : เฮอะ ...ตอบไม่ได้งั้นเหรอ
ยุย : มะ- ไม่ใช่นะ...
สุบารุ : งั้นแล้วอะไรล่ะ 
ยุย : ถ้าเป็นสุบารุคุงล่ะก็ ถ้าคนพวกนั้นเข้ามาทำร้ายคงจะช่วยทำอะไรได้บ้างล่ะมั้งนะ...
สุบารุ : ชิ...
ยุย : (จะเข้าใจสักนิดรึเปล่านะ...)
สุบารุ : น่ารำคาญ ...
สุบารุ : ฟังนะ ฉันไม่ทำเรื่องอะไรที่มันจิ๊บจ๊อยหรอก ร่างกายของตัวเองก็ปกป้องเองซะ
ยุย : อื้ม ...แต่ว่า ขอบคุณนะ
สุบารุ : เพราะว่าไม่รู้ว่าเจ้าพวกน่าหงุดหงิดเฮงซวยนั่นจะเข้ามาพัวพันกับเธอเมื่อไหร่อีกน่ะสิ
สุบารุ : ระวังตัวไม่ให้ถูกดูดเลือดไปให้เต็มที่หน่อยล่ะ
ยุย : เข้าใจแล้ว...จะจำใส่ใจไว้
สุบารุ : ชิ ... น่ารำคาญ ดันทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กันอยู่ได้ ...จะเรื่องนั้นเรื่องนี้ทั้งหมดมันเป็นความผิดของเจ้าพ่อนั่น !
ยุย : ความผิดของคุณพ่อ .. ?
สุบารุ : ใช่แล้ว ...ก็เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจนถึงป่านนี้เคยเกิดเรื่องพรรค์นี้มาตั้งไม่รู้กี่ครั้ง น่ะ
ยุย : อื้ม ...เคยได้ยินอยู่
สุบารุ : ทุกอย่างก็เป็นเพราะเล็งตำแหน่งของเจ้าหมอนั่นอยู่ไงเล่า ! เรื่องคราวนี้เองก็ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ...
สุบารุ : หนอย... ไม่ว่าเมื่อไหร่ ๆ ก็เป็นความผิดของหมอนั่น ...

แล้วยุยก็บอกว่า แต่ว่าถ้าไม่ได้เล็งที่บ้านซาคามากิแต่เป็นฉันล่ะ สุบารุก็ซึน...

สุบารุ : ยังไม่ได้ตัดสินว่าสักหน่อย ว่าเจ้าพวกนั้นทำเพราะเธออยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ
สุบารุ : เพราะงั้นต้องเป็นความผิดของพ่อแน่นอนอยู่แล้ว !
*สุบารุทุบกำแพง*

ยุยคิดในใจว่า สุบารุคุงดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบพ่อเลยนะ 

สุบารุ : อะไรล่ะ ...มีเรื่องอะไรที่อยากจะพูดรึไง ?
ยุย : คือว่า ...สุบารุคุงไม่ชอบคุณพ่องั้นเหรอ ...?
สุบารุ : ...มันก็ต้องเกลียดแน่อยู่แล้วสิ เป็นเพราะหมอนั่นทุกอย่างมันถึงได้วุ่นวายกันไปหมด...
สุบารุ : ไม่ว่าจะอะไร ทุกอย่างเลย ... !
ยุย : ... (จะทำยังไงดี ... วันนี้สุบารุคุง ... หงุดหงิดยิ่งกว่า...ปกติอีก...) 
        (ถึงจะมักโมโหง่าย แต่พอเป็นเรื่องของพ่อรู้สึกว่าจะโมโหกว่าปกติเลยนะ ...)
        (คงมีเรื่องอะไรสักอย่างอยู่สินะ ตอนนี้ไม่ควรจะถามลึกไปมากกว่านี้จะดีกว่า)

__________________________________________________________

  DARK 01                     


--- สถานที่ : ห้องครัว 
---

เปิดมายุยอยู่ในห้องครัวและคิดว่า ต้องรวบรวมจานที่จะต้องล้าง ดีล่ะ ตอนนี้ว่างซะด้วยล้างไปเลยดีกว่า และเปิดน้ำล้างจาน

ยุย : (หือ ? มีใครมา ?)

*เสียงเปิดประตูและเดินเข้ามา*

สุบารุ : ...
ยุย : อ๊ะ สุบารุคุง อรุุณสวัสดิ์
สุบารุ : ...(ถอนหายใจหน่อย ๆ)
ยุย : มาหาอะไรทานเหรอ ?
สุบารุ : ...(สุบารุหงุดหงิด)
ยุย : (อ่าว? หรือว่าจะไม่ได้ยินกันนะ ?)
ยุย : สุบารุคุง ?
สุบารุ : ... ทำอะไร เหยาะแหยะอยู่น่ะ
ยุย : เอ๊ะ ...?
สุบารุ : พอตื่นมาก็เห็นท่าทางเซ่อซ่าของเธอเป็นอย่างแรก มันทำให้ทางนี้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเลยล่ะ
ยุย : อะไรกัน ใจร้าย... ฉันก็แค่ ...
สุบารุ : "ก็แค่" อะไรล่ะ ? ... หาา ?

--- หมับ *จับยุย*
--- ผลัก!

ยุย : อุ ...! (ถูกกดติดกำแพงซะแล้ว...!?)
สุบารุ : เธออยากจะทำอะไรกันแน่ พูดออกมาให้ชัด ๆ อย่ามาทำให้หงุดหงิดน่า
ยุย : ฉันก็แค่คิดว่า ... ไม่ควรทักทายหรอกเหรอเท่านั้นเอง...
สุบารุ : ...อึ๊ก ...ก็พอจะรู้อยู่หรอกนะแต่ เธอบ้ารึเปล่าเนี่ย !?
ยุย : ก็มัน...
สุบารุ : หนวกหูน่า ...อย่าถูกฉันอัดรึไงกัน ?
สุบารุ : ก็มนุษย์เปราะบางนี่นะ ...อย่างเธอน่ะแค่แป๊บเดียวก็พังแล้ว 

*สุบารุบีบข้อมือยุย*

ยุย : ...อุ...เจ็บ ... (ข้อมือถูกบีบ ...) 
ยุย สุบารุคุง เจ็บนะ...!
สุบารุ : ก็แน่อยู่แล้วสิ ก็ทำให้เจ็บนี่น่า
ยุย : อะไรกัน...!
สุบารุ : ถ้าไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้ล่ะก็ อย่ามาทำลายอารมณ์ฉันเข้าล่ะ
สุบารุ : อย่าทำเรื่องไม่เข้าท่าแม้แต่เรื่องเดียว เข้าใจนะ ?
ยุย : แต่ว่า ต้องทำยังไง ...

*สุบารุบีบข้อมือยุย*
ยุย : เจ็บ...!
สุบารุ : ไม่ได้ยินเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้นี้รึไง ?
สุบารุ : หรือว่า ... อยากถูกทำลายที่นี่ ?
ยุย : (สุบารุคุง ...สายตาเอาจริงด้วย) 
ยุย : ขะ เข้าใจแล้ว ...
สุบารุ : ฮึ พูดซะดี ๆ แต่แรกก็ดีแล้ว

*สุบารุปล่อยยุย* (สะบัดปล่อย)
แล้วยุยก็คิด ในที่สุดสุบารุคุงก็ปล่อยแล้ว...แต่ว่าเป็นรอยแดงเลย

สุบารุ : ชิ ... ยังไงก็ตาม เป็นเพราะหงุดหงิดก็เลยหิวซะแล้วสิแหะ...
ยุย : (อุ สุบารุ ...มองจ้องมาทางนี้อยู่)


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 何か作ろうか ? (ให้ทำอะไรให้มั้ย ?)
2. どうかした ? (เป็นอะไรไปเหรอ ?)

ถ้าเลือก 何か作ろうか ? (ให้ทำอะไรให้มั้ย ?)
ยุย : ให้ฉันทำอะไรให้มั้ย ?
สุบารุ : หา ?
ยุย : ก็สุบารุคุงหิวใช่มั้ยล่ะ ? แต่ถ้าเป็นของยาก ๆ อาจจะทำไม่ได้ก็ได้นะ ...
สุบารุ : นี่เธอตั้งใจพูดแบบนั้นออกมาจริง ๆ เหรอ ?
ยุย : กะ- ก็เห็นบอกว่าหิวอยู่นี่น่า ...

--- ตูม !
*สุบารุทุบกำแพง*

สุบารุ : ถ้าไม่เลิกสักที จะอัดให้เละเลยนะเว้ย .. ?
ยุย : (สุบารุคุงโกรธจริง ๆ แล้ว...)

ถ้าเลือก どうかした ? (เป็นอะไรไปเหรอ ?)
ยุย : เอ่อ ...มีอะไรเหรอ ?
สุบารุ : หา ? ถามว่าเป็นอะไรงั้นเหรอ ?
สุบารุ : ก็บอกว่าฉันกำลังหิวอยู่ไงเล่า
สุบารุ : อย่าทำให้ฉันต้องหงุดหงิดมากไปกว่านี้นะ รีบ ๆ ทำซะสิ

--- ต่อ ---

ยุย : งะ- งั้น ต้องทำยังไงถึงจะดีล่ะ ...?
สุบารุ : ก็ง่าย ๆ ไม่ต้องพูดอะไรแล้วส่งเลือดของเธอมาซะ แค่ฉันคนเดียวเท่านั้นนะ ...
ยุย : ...อึ๊ก...

แล้วยุยก็คิดว่า สุบารุกำลังโกรธแบบจริงจังอยู่ถ้าเกิดปฏิเสธไปล่ะก็จะเกิดอะไรก็ไม่รู้ ... ช่วยไม่ได้สินะ

*ยุยเปิดคอเสื้อ*
ยุย ...บะ- แบบนี้ใช้ได้มั้ย ?
สุบารุ : เฮ่อ ช่างเถอะ มาทางนี้สิ


*เข้าใกล้สุบารุ*
(โปรดระวัง : เสียงอยู่ข้างหูแล้วค่า เสียวคอวาบบบ)
สุบารุ : ฮึ ๆ ๆ ยังมีกลิ่นที่หอมเหลือเชื่อเหมือนเดิมเลยนะเธอน่ะ ...
สุบารุ : ทนไม่ไหวเลยล่ะ ... *อ้าปาก*

*กัด*
*ดูดเลือด*

ยุย  ...อุก...! ไม่นะ ...!
สุบารุ : อย่าอาละวาดน่า หรือว่าอยากจะเจ็บมากขึ้นไปกว่านี้งั้นเหรอ ?
ยุย  อะไรกัน ...! ไม่ใช่นะ...!
สุบารุ : อื้ม ...พูดด้วยหน้าตาแบบนั้น มันไม่มีพลังในการเกลี้ยกล่อมเลยนะ ...*ดูดเลือด* ...*ซู้ดดดด*
ยุย  อ๊ะ...
สุบารุ : *ฮ่า* ง่ายเกินไปแบบนี้มันน่าเบื่อชะมัดเลย ... จะขัดขืนให้มากกว่านี้ก็ได้นะ ?
(อารายเดวไม่ให้ขัดขืนเดวให้ขัดขืน)
ยุย : ...อึก...
สุบารุ : ฮึ ๆ ...ไม่ขัดขืนก็หมายความว่า ให้ทำตามใจชอบทั้งแบบนี้ได้เลยใช่มั้ย ...?
ยุย : อุ...อึก (แย่แล้ว...สมองมันว่างเปล่าไปหมดแล้ว...)

*ดูดเลือด*
สุบารุ : ได้สิ จะทำอย่างเอ็นดูให้เอง ยุย ... (ชื่อยุยจะไม่ถูกพูดขึ้น)
ยุย : (คิด...อะไรไม่ออกแล้ว ...)

__________________________________________________________

  DARK 02                     


--- สถานที่ : ห้องนอนนางเอก ---

--- ตูม !!! ---

ยุย : !!
ยุย : (เสียงเมื่อกี้ ... ดังมาจากทางห้องของสุบารุคุงสินะ)
ยุย : ( ...เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ ?)
ยุย : (ก็รู้สึกติดใจอยู่หรอก ... แต่ว่าตอนนี้ต้องกำลังทบทวนหนังสือที่จะทดสอบพรุ่งนี้ด้วย)
ยุย : ....
ยุย : ....

--- โครม เพล้ง !! ---

ยุย : (ไม่ไหว ติดใจจริง ๆ นั่นแหละ ... ถึงจะนิดหน่อย แต่ไปดูสถานการณ์หน่อยดีกว่า)

--- สถานที่ : ทางเดิน ---


ยุยกำลังเดิน เจอกับคานาโตะ

ยุย : (อ่าว คานาโตะคุงนี่น่า ...)
ยุย : (อาจจะรู้เรื่องเสียงเมื่อกี้นี้ก็ได้)
ยุย : คานาโตะคุง !
คานาโตะ : ... อ่า เธอเองหรอกเหรอครับ 
ยุย : เอ่อคือ มีเรื่องอยากจะถามหน่อยน่ะ ...
คานาโตะ : เฮ่อ ... อะไรล่ะครับ ? รีบ ๆ ถามมาสิครับ
ยุย : เมื่อกี้ได้ยินเสียงดังมากมาจากทางด้านห้องของสุบารุคุง รู้อะไรบ้างมั้ย ?
คานาโตะ : ไม่รู้สิ ไม่รู้หรอกครับ ทำไมถึงมาถามผมล่ะครับ ?
ยุย : งั้นเหรอ ... ขอโทษนะ ที่เรียกให้หยุดน่ะ
คานาโตะ : ให้ตายสิครับ ... ไปกันเถอะนะ เทดดี้
คานาโตะ : ... อ๊ะ จริงด้วย อย่าไปที่ห้องของสุบารุในตอนนี้จะเป็นการดีกว่านะครับ
ยุย : เอ๊ะ ... ?
คานาโตะ : ก็อย่างที่พูดไปเมื่อกี้นี้ ถึงจะไม่รู้ว่าต้นเหตุคืออะไรแต่กำลังอารมณ์เสียอยู่ครับ คนที่เข้าไปใกล้หมอนั่นจะต้องจบทุกรายนะครับ
ยุย : งั้นเหรอ ... ขอบคุณนะ คานาโตะคุง
คานาโตะ : อย่าเพิ่งไปพูดว่าอย่าทำเสียงดังเอะอะไปมากกว่านี้ล่ะครับ
คานาโตะ : ถ้างั้น ผมขอตัวแค่นี้
--- คานาโตะเดินไป ---
ยุย : (ถึงคานาโตะคุงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่ว่าเสียงมันเหมือนกับกำลังอารมณ์เสียอยู่เลย ...)
ยุย : (แต่ว่า รู้สึกติดใจจริง ๆ นั่นแหละ ลองไปดูหน่อยแล้วกัน)


--- สถานที่ : ห้องสุบารุ ---


ยุย : (อุหวา ... ห้องเละได้สุด ๆ ไปเลย ...)
สุบารุ : .... (หอบหายใจ)
ยุย : เอ่อ  ... สุบารุคุง เกิดอะไรขึ้นเหรอ ?
สุบารุ : ... ชิ สุดท้ายก็เป็นเธอเองเหรอ ...
ยุย : (ว่าแล้วเชียวโมโหอยู่จริงด้วย ... )
สุบารุ : ... มาทำอะไร


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 顔を見に来た (มาดูหน้าน่ะ)
2. 特に用はない(ไม่มีธุระอะไรเป็นพิเศษ)

ถ้าเลือก 顔を見に来た (มาดูหน้าน่ะ)
ยุย : เอ่อ คือว่า ... มาเพื่อดูหน้าของสุบารุคุงน่ะ
สุบารุ : หา ?
ยุย : เมื่อกี้นี้ได้ยินเสียงดังมาก ก็เลยคืดว่าจะเป็นอะไรรึเปล่านะ น่ะ ...
สุบารุ : ...ไม่มีอะไรสักหน่อย
ยุย : บอกว่าไม่มีอะไร ... แต่ว่าห้องเป็นถึงขนาดนี้เลยนะ ...

--- ตูม !
*สุบารุทุบกำแพง*
สุบารุ : หา !? อยากจะพูดอะไรกันฟะ !
ยุย : ขะ ขอโทษ ...

ถ้าเลือก 特に用はない(ไม่มีธุระอะไรเป็นพิเศษ)
ยุย :  เอ่อ ก็ไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ ...
สุบารุ ชิ ... ถ้าไม่มีธุระอะไรล่ะก็กลับไปซะ น่ารำคาญ
ยุย : อะ ... ขอโทษค่ะ

--- ต่อ ---

ยุย : (รีบกลับห้องก่อนที่จะทำให้สุบารุคุงโกรธมากไปกว่านี้ดีกว่า)
ยุย : (... เอ๊ะ อ่าว ... ?)
ยุย : สุบารุคุง ที่แขนมีเลือดออกมาล่ะ !
สุบารุ เอ๊ะ ? อ่า ... แผลแค่นี้ไม่ได้ลึกไปถึงข้างในหรอกน่า
ยุย : ระ เรื่องนั้นจะใช่แบบนั้นรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าไม่รีบรักษา ... มันจะติดเชื้อเอาได้นะ ...
สุบารุ ... ทำไมเธอต้องลนลานด้วยล่ะ 
ยุย : กะ ก็เพราะถ้าไม่ทำแผลล่ะก็ แผลมันจะอักเสบทำให้แย่ขึ้นน่ะสิ
สุบารุ : ถ้าเป็น "มนุษย์" ปกติธรรมดาล่ะก็นะ ฉันเป็นแวมไพร์ ไม่เกี่ยวกันหรอก
ยุย : แต่ว่า ยังไงก็ตามถ้าไม่รีบทำแผลก่อนล่ะก็ ! ก่อนอื่นเอานี่ปิดไว้ก่อน ...
--- ยุยจะเดินเข้าไปหา ---
สุบารุ :  อึก ... อย่าเข้ามานะ 
ยุย : เอ๊ะ ... ?
สุบารุ : ก็บอกว่า ... อย่าเข้ามาใกล้ฉันไงล่ะ !
ยุย : ทะ ทำไมล่ะ ? ก็แค่ปฐมพยาบาลเท่านั้น ... 

สุบารุ : ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นสักหน่อยเฟ้ย ... ! โธ่เว้ย ... นี่เธอ วันนี้คือวันอะไรไม่รู้รึไง ?
ยุย : (วันอะไร ... อ๊า ... ! )
ยุย : วันพระจันทร์เต็มดวง ...
สุบารุ : ในที่สุดก็รู้สึกตัวแล้วเหรอ ... แต่ว่า มันช้าไปแล้ว

---- แคว๊ก !! ---
(เสียงฉีกเสื้อยุย)


ยุย : ว้าย ... ! สุ สุบารุคุง ... !
สุบารุ : ทั้งที่เตือนแล้ว แต่เธอที่เมินมันนั่นแหละผิด
(เสียงกำข้อมืออย่างแรง)
ยุย : เจ็บ ... !
ยุย : (ไม่เหมือนสุบารุคุงอย่างทุกที ... ร่างกายสั่นเทิ้ม ...)
ยุย : สุบารุคุง ... ! ขอร้องล่ะ หยุดเถอะ ... !
สุบารุ : ... สบายใจเถอะ ถึงจะบอกว่าเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แต่ก็ไม่บ้าพอที่จะทำลายอาหารหรอก
สุบารุ : เพียงแต่ ทำอย่างอ่อนโยนไม่ได้เท่านั้นล่ะ (ตาย!! กำเดาไหลแล้ว)
สุบารุ : ขอรับไปจากตรงนี้ไปล่ะนะ


ยุย : รอก่อน สุบารุคุง ... !
สุบารุ : ใครจะไปรอกัน. อึก ... อื้ม .... อึก
ยุย : อึก !
สุบารุ : ... อึก ... สมแล้วที่เป็นเลือดของเธอ ... อึก ...
ยุย : อุ ... อึก ... !
ยุย : (รู้ได้เลยว่าเลือดถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็วกว่าทุกครั้ง ...)
ยุย : (ทั้งที่ร่างกายเย็นเฉียบแท้ ๆ แต่ตรงที่ที่เขี้ยวของสุบารุคุงเจาะลงไปเท่านั้นที่ร้อน ... !)
สุบารุ : (ฮ่า) นี่ เธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ ไปเหมือนกันสินะ ? ยุย ...
ยุย : ไม่ นะ ... !
สุบารุ : อื้ม ... ยังไม่พอเลย ... เอามาให้ฉันอีก ... (โอ้ยเสียงดูด ตายค่า)
ยุย : (เย็นก็จริง แต่ว่า ร้อน ... ร่างกายไม่มีแรงเลย ...)
สุบารุ : เฮ้ อย่าเพิ่งหลับเซ่ ยุย กลางคืนมันยังมีต่อจากนี้ไปต่างหาก ...

__________________________________________________________

  DARK 03                     


--- สถานที่ : โถงทางเดินโรงเรียน ---

ยุย : (ก่อนหน้านี้ตอนช่วงพักกลางวันระหว่างคาบเรียนเคยเป็นช่วงที่ดีมากแท้ ๆ แต่ตอนนี้ ...)
สุบารุ : ...
ยุย : (ทุกช่วงเวลาพัก สุบารุคุงจะมาเรียกบอกว่าต้องคอยเฝ้าจับตาดู ... เลยต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกัน)
ยุย : (มันก็ดีที่เริ่มชินกับการอยู่ด้วยกันกับสุบารุมากขึ้นแล้วล่ะแต่ ... )
นักเรียนหญิงปีสอง A : นี่ สุบารุคุงล่ะ ...
นักเรียนหญิงปีสอง B : จริงด้วย ...
ยุย : (แต่การที่เด่นสะดุดตาแบบนี้ จะบอกว่าไม่สันทัดดีรึเปล่านะ ...)
สุบารุ : เหม่ออะไรอยู่น่ะ ?
ยุย : อะ ขอโทษ ...
ยุย : (สุบารุคุงไม่สนใจเลยรึไงนะ สายตาที่จ้องมองน่ะ)
ยุย : (มันแปลกซะด้วยสิที่นักเรียนปีหนึ่งจะมาอยู่ในโถงตึกเรียนของปีสอง ทั้งที่สุบารุคุงเด่นสะดุดตาแท้ ๆ ...)
นักเรียนหญิงปีสอง A : ว่าแล้วเชียว เท่จริง ๆ ด้วยน๊า ...
นักเรียนหญิงปีสอง B : อืม ถึงจะน่ากลัวนิด ๆ แต่ว่าตรงนั้นแหละที่เท่สุด ๆ ...
ยุย : (... สุบารุคุงดึงดูดสายตามาก ๆ เลยแท้ ๆ... )
ยุย : (แต่ก็จริงพอดูแล้วก็เท่มากจริง ๆ ด้วยนะ)
สุบารุ : ชิ ... หนวกหู ได้ยินหมดตั้งแต่เมื่อกี้นี่แล้วเฟ้ย
ยุย : เอ๊ะ ... !? ดะ ได้ยินอะไรเหรอ !?
สุบารุ : เสียงของผู้หญิงพวกนั้นไงเล่า
ยุย : (ตกใจหมดเลย นึกว่าได้ยินเรื่องที่ฉันคิดอยุ่ซะอีก ...)
สุบารุ : จะคนไหน ๆ ก็ส่งเสียงรำคาญหูอยู่ได้ ... หงุดหงิดชะมัด


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. でも悪い噂じゃないよ? (แต่ก็ไม่ได้เป็นการพูดลับหลังที่ไม่ดีไม่ใช่เหรอ ?)
2. そっか… ... (งั้นเหรอ ...)

ถ้าเลือก でも悪い噂じゃないよ? (แต่ก็ไม่ได้เป็นการพูดลับหลังที่ไม่ดีไม่ใช่เหรอ ?)
ยุย : แต่ก็ไม่ได้เป็นการพูดลับหลังที่ไม่ดีไม่ใช่เหรอ ?
ยุย : ถึงเมื่อกี้จะได้ยินนิดหน่อยก็เถอะ แต่ก็บอกว่าสุบารุคุงเท่ด้วยนะ
สุบารุ : หา ? ก็บอกว่ามันน่ารำคาญไงเล่า
ยุย : (ก็นะ เกลียดการถูกพูดกระซิบกระซาบใส่สินะ ...)

ถ้าเลือก そっか… ... (งั้นเหรอ ...)
ยุย :  งั้นเหรอ
ยุย : เอาน่า ได้ยินคนพูดถึงตัวเราในทางที่ดีมันอาจจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นก็ได้นะ
สุบารุ : อาจจะดีก็ได้นะ ซะเมื่อไหร่ ไม่ดีเลยต่างหากเฟ้ย 
ยุย : (มันก็จริงนะ ...)

--- ต่อ ---

นักเรียนหญิงปีสอง A : จะว่าไปแล้ว ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ สุบารุคุงเป็นใครกัน ?
นักเรียนหญิงปีสอง B : ไม่รู้สินะ ... ? เหมือนว่าจะเป็นนักเรียนย้ายมาใหม่น่ะ
ยุย : (พะ พูดถึงฉันอยู่เหรอ ... ?)
นักเรียนหญิงปีสอง A : หืม ... ผู้หญิงธรรมดา ๆ พรรค์นั้นมีอะไรดีกันนะ สุบาุรุคุง
ยุย : ....

ยุย : (อย่างน้อยก็น่าจะพูดกันเบา ๆ ให้ฉันไม่ได้ยินหน่อยนะ ... )
สุบารุ : ... เฮ้ ผู้หญิงตรงนั้นน่ะ
นักเรียนหญิงปีสอง A : เอ๊ะ ...
สุบารุ : กระซิบกระซาบกันอยู่ได้ตั้งแต่เมื่อกี้มันน่ารำคาญนะเฟ้ย !!

--- ตูม !
*สุบารุทุบกำแพง*

นักเรียนหญิงปีสอง A : ว้าย !
สุบารุ : ถ้ามีเรื่องอยากพูดล่ะก็พูดออกมาให้ชัด ๆ เซ่ ให้ทั้งฉันแล้วก็ยัยนี่ได้ยิน เข้าใจมั้ย ?
นักเรียนหญิงปีสอง A : คะ ค่ะ ...
ยุย : สุ สุบารุคุง !
ยุย : ทำเกินไปหน่อยแล้วนะ ... ! กำแพงเป็นรูเลยด้วย ... 
สุบารุ : ทำไมต้องปกป้องด้วย เธอถูกยัยนี่พูดจาบ้า ๆ ใส่นะ ?
ยุย : แต่ว่า ถึงจะทำถึงขนาดนี้ไปมันก็ ...
สุบารุ : ชิ ... น่ารำคาญ
ยุย : ... อุ ...
สุบารุ : หงุดหงิดชะมัด ... มานี่ !
--- หมับ !
*สุบารุจับยุยไป*
ยุย : ว้าย ... !

--- สถานที่ : บันได ---


ยุย : สุ สุบารุคุงรอเดี๋ยวก่อน ! ดึงแขนแรงขนาดนี้มันเจ็บนะ ... !
สุบารุ : หนวกหู ... ถ้างั้นฉันปล่อยให้ก็ได้

--- พั่บ !
*เสียงสุบารุสะบัดปล่อยมือ*

ยุย : (เฮ่อ ในที่สุดก็ปล่อยสักที)
ยุย : (ยังไงก็เถอะสุบารุคุงถึงกับโมโหขึ้นมาถึงขนาดนั้นเลยเนี่ย ...)
สุบารุ : หา ? ... มองอะไรของเธอ
ยุย : ขะ ขอโทษ ...
ยุย : แต่ว่า แค่นึกตกใจที่สุบารุคุงโมโหขึ้นมาถึงขนาดนั้น ...
สุบารุ : ชิ ... จะคนไหน ๆ ก็เอาแต่กระซิบกระซาบกันอยู่ได้ มันน่าหงุดหงิด
ยุย : (มันก็จริงที่ไม่ชอบถูกพูดจาซุบซิบใส่อยู่หรอกนะ แต่ว่าที่หงุดหงิดขึ้นมาถึงขนาดนั้นมันแปลก)
ยุย : (หรือว่าสุบารุคุงจะ ...)
ยุย : เกลียดเด็กผู้หญิงเหรอ ?


สุบารุ : หา ? พูดเรื่องอะไรน่ะ ? (เสียง หา น่ารักไปนะ !!!)
ยุย : พอนึกถึงเรื่องที่ว่าสุบารุคุงโมโหขึ้นมาขนาดนั้นเมื่อกี้นี้แล้ว ...
ยุย : เป็นเพราะว่าเกลียดผู้หญิงก็เลยทำเรื่องแบบนั้นขึ้นมาน่ะนะ
สุบารุ : ใช่แบบนั้นซะที่ไหนกันเล่า ไม่ได้ชอบแล้วก็ไม่ได้เกลียดผู้หญิงด้วย
สุบารุ : อีกอย่าง พวกแบบยัยนั่นไม่ได้มีความสนใจมาตั้งแต่แรกแล้วด้วย
ยุย : ถ้างั้นเป็นเพราะอะไร ...
สุบารุ : ผู้หญิงนั่นทำให้น่ารำคาญขึ้นมาง่าย ๆ เลย
สุบารุ : ดันมาพูดจาบ่นจู้จี้กับอาหารของคนอื่นซะได้ ...
ยุย : (เอ๊ะ ... นั่นมัน ... )

(สุบารุขยับเข้ามาใกล้)


สุบารุ : จะบอกเธอให้รู้ให้เอง ที่ฉันสนใจน่ะมีแค่เรื่องอาหารเท่านั้นแหละ *จุ๊บ*
ยุย : อุ ... !
ยุย : (ริมฝีปากถูกกัด ... !)
สุบารุ (เสียงเลียปาก) ... ฮึ ๆ รสชาติเยี่ยม ...
สุบารุ : ... ดูดจากริมฝีปากก็ไม่เลวเหมือนกันแหะ 
ยุย : เดี๋ยวก่อน ... สุบารุคุง ...
สุบารุ : หนวกหูน่า อย่าขยับนะ เดี๋ยวเลือดก็หกหมดหรอก ... *ดูด/เลียเลือด*
สุบารุ : ... ฮึ ๆ หวานชะมัดเลยนะ ...
ยุย : ... อุ  ... สุบาุรุคุง ...
สุบารุ : อยู่เงียบ ๆ น่า จนกว่าเลือดจะหยุดไหลน่ะนะ ...
สุบารุ : จะให้เลือดของเธอหกไปมันน่าเสียดายจะตาย ฉันจะดูดจนกว่าเลือดจะหยุด ... ให้เอง 

(ตายเถอะค่ะ ขอตายเลย ฉากนี้ เสียวคอ ดาเมจรุนแรงมาก !! )
__________________________________________________________

  DARK 04                     


--- สถานที่ : ห้องนอนนางเอก ---

ยุย : เฮ่อ ...
       (ตั้งแต่มาอยู่บ้านนี้ ฉันกลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตในตอนกลางคืนไปซะแล้ว)
       (ถึงจะช่วยไม่ได้ที่ต้องบอกว่าช่วยไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็อยากจะอาบแสงอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอมานานจังเลยนะ)
       (พรุ่งนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนซะด้วยสิ ออกไปรอข้างนอกจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นดีกว่า)

--- สถานที่ : ห้องนอนนางเอก ---

ยุย : (ตอนเช้ามืดยังหนาวหน่อย ๆ อยู่เลยนะ ...)
       (เสียงอะไรน่ะ ... ?)
       (ไม่นะ ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ๆ ทางนี้แล้ว ... !?)
       (ทะ- ทำไงดี ... ! ร้องเรียกใครจะดีกว่ามั้ยนะ)

--- เสียงเดิน ---

??? : อ๊ะ ? ... เธอ(ยุย)เองเหรอ ? มาทำอะไรน่ะ 
ยุย : ว้าย !
สุบารุ : อะ ... ! นี่เธออย่าส่งเสียงกรี๊ดกระทันหันสิ !
ยุย : สุ- สุบารุคุง !?
สุบารุ : หา ? อะไรกันเธอ โง่ขนาดที่ไม่รู้จักหน้าตาของเจ้าของตัวเองไปแล้วรึไง ?
ยุย : (เจ้าของเหรอ ...)
ยุย มีอะไรเหรอ ออกมาข้างนอกในเวลาแบบนี้ จะไปที่ไหนเหรอ ?
สุบารุ : จะไปที่ไหนก็ช่างฉันเถอะน่า มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยรึไง ?
ยุย : ก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ...
สุบารุ : งั้นก็อย่าถามสิฟะ
ยุย : ... เข้าใจแล้ว

--- เสียงสุบารุเดินเข้าบ้าน ---

สุบารุ : ... นี่ เธอ(ยุย) ทำอะไรอยู่น่ะ ไม่เข้าบ้านรึไง ?
ยุย : อ่า ฉันไม่เป็นไร จะอยู่ตรงนี้อีกสักพักน่ะ
สุบารุ : ... คิดจะทำอะไร ? ถ้าคิดจะหนีล่ะก็ พูดออกมาตามจริงซะ
สุบารุ : แล้วฉันจะจับเธอมัดด้วยโซ่ที่แข็งแรงให้เอง
ยุย : มะ- ไม่หนีหรอกน่า !
สุบารุ : เอาเถอะ เดิมทีแล้วการจะหนีไปจากที่นี่ด้วยขาของเธอน่ะ คงไม่ไหวหรอกมั้ง
สุบารุ แล้วไง ตั้งใจจะทำอะไร 
ยุย : เอ่อคือ ...
       (แสงอาทิตย์เนี่ย ดูเหมือนแวมไพร์จะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ซะด้วย)
       (ถ้าบอกไปว่าจะดูพระอาทิตย์ขึ้น สุบารุคุงคงไม่เอาด้วยแน่เลย)
สุบารุ : เงียบทำไม รีบ ๆ พูดมาซะสิ


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. このまま黙り込む (เงียบแบบนี้ต่อไป)
2. なんでそんなに知りたいの? (ทำไมถึงอยากรู้ขนาดนั้นล่ะ ?)

ถ้าเลือก このまま黙り込む (เงียบแบบนี้ต่อไป)
ยุย : ...
ยุย : (คิดข้ออ้างดี ๆ ไม่ออกเลย ... ทำยังไงดีล่ะ )
สุบารุ : นี่เธอ อยากให้ฉันโกรธงั้นเหรอ ... ? หรือว่าอยากจะโดนบังคับให้พูดออกมารึไง ?
ยุย : อะ ... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ก็แค่พูดยากเท่านั้นเอง ...
สุบารุ : พูดยาก ? นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้าให้เหตุผลไม่ดีได้ถูกจับยัดเข้าไปในคุกใต้ดินแน่
สุบารุ : แล้วอีกอย่าง กรณีที่ไม่ยอมพูดต่อไปแบบนี้ก็จะให้ไปอยู่คุกใต้ดินด้วยเหมือนกันนะ

ถ้าเลือก なんでそんなに知りたいの? (ทำไมถึงอยากรู้ขนาดนั้นล่ะ ?)
ยุย :  ทำไมถึงอยากรู้ขนาดนั้นล่ะ ?
สุบารุ : หา ? ก็เธอเป็นอาหารของฉันนี่ มันก็ต้องอยากรู้แน่อยู่แล้วนี่ (ซึนนนนน)
สุบารุ : เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบ ๆ บอกมาซะ ฉันอยากจะไปนอนแล้ว
ยุย : ถึง- ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ...
สุบารุ : ก็ ... ถ้าไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมบอกล่ะก็ 
          จะให้ฉันถามจากร่างกายของเธอโดยตรงเองเลยดีมั้ย ?
ยุย : ... เอ๊ะ ?
สุบารุ : จะเอาแบบไหนดีล่ะ ? หา ?

--- ต่อ ---

ยุย : เดี๋ยว- เดี๋ยวรอก่อน ! จะบอกแล้ว !
ยุย : ช่วงนี้ใช้ชีวิตอยู่ในตอนกลางคืนมาตลอดเลย 
       เพราะงั้นก็เลยคิดอยากจะดูพระอาทิตย์ที่ไม่ได้เห็นมานานแล้วน่ะ
ยุย : เพราะงั้นเลยคิดว่าจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าพระอาทิตย์ของวันนี้จะขึ้นมาน่ะนะ
สุบารุ : ... นี่เธอ พูดจริงเรอะ ? บอกว่าอยากดูพระอาทิตย์ขึ้นงั้นเหรอ ?
ยุย : (ว่าแล้วเชียวโกรธจริงด้วย ... หรือว่าแค่แปลกใจกันนะ ?)
สุบารุ : อยากจะดูของพรรค์นั้น ไม่อยากจะเชื่อเลย ...
ยุย : เรื่องแบบนั้นน่ะพวกสุบารุคุงก็คงเป็นแบบนั้นนั่นล่ะ ...
ยุย แต่ว่าฉันเป็นคนนะ เพราะงั้นถ้าได้อาบแสงอาทิตย์ก็จะคิดว่ารู้สึกดีจังเลยน่ะ
สุบารุ : เฮอะ งั้นเหรอ. แต่ว่านะ กลับเข้าบ้านซะ เดี๋ยวนี้เลย
ยุย : อะไรกัน ... ไม่ได้คิดจะหนีให้สุบารุคุงต้องลำบากใจเลยนะ ...
สุบารุ : ฉันบอกว่าเธอคืออาหารของฉันไม่ใช่เหรอ หัดสำนึกตัวไว้บ้าง ฟังที่ฉันพูดซะ (ซึน)
ยุย : อุ ...
สุบารุ : ถ้าเข้าใจแล้ว ก็รีบ ๆ เข้าบ้านซะ
ยุย : แต่ว่า ...
สุบารุ : ไม่มีแต่เฟ้ย อีกอย่างคิดว่ากว่าพระอาทิตย์จะขึ้นมันอีกกี่ชั่วโมงกันหา ?
ยุย : เอ๊ะ ... ?
สุบารุ : แล้วในระหว่างนั้นลองเป็นไข้หวัดดูสิ คิดว่าใครกันที่ต้องมาลำบากคอยดูน่ะ (ซึนได้อีก)
ยุย : (นั่น หรือว่าสุบาุรุคุงจะแสดงความเป็นห่วงรึเปล่านะ ... ? )
สุบารุ : แล้วก็ เลือดของผู้หญิงที่เป็นหวัดน่ะ ห่วยจนดื่มไม่ลงเลยล่ะ
สุบารุ แล้วอีกทั้งยังถ้าขืนอาบแสงอาทิตย์ล่ะก็ รสชาติของเลือดก็ห่วยลงพอดีน่ะสิ (ซึนเข้าไป)
ยุย : ( ... )
ยุย (เป็นห่วงในฐานะ "อาหาร" หรอกเหรอ ....)
สุบารุ : เฮ้ ฟังอยู่รึเปล่า ? ถ้าเข้าใจแล้วก็กลับเข้าไปในบ้านซะเดี๋ยวนี้เลย
ยุย : ... เข้าใจแล้วล่ะ จะกลับเข้าไปนอนในบ้านแล้ว
สุบารุ : ถ้างั้นก็ดี เธอน่ะ อย่าได้คิดจะหลบสายตาฉันมาอาบแสงอาทิตย์เชียวนะ
สุบารุ : เพราะแค่ดูดเลือดก็รู้ได้ทันทีเลยล่ะ
ยุย : อื้ม ...
สุบารุ : ... สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ จะไปส่งจนถึงห้องเอง 
ยุย : เอ๊ะ ? อย่างนั้นเหรอ ... แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ฉันไปคนเดียวได้ 
สุบารุ : ... ก็เธอเป็นอาหารที่โอชะนี่น่า ถ้าหากในตอนที่ล้มลงไป 
          แล้วถ้าเกิดเพื่อมีใครมาจู่โจมเข้าใส่มันจะเดือดร้อนฉันได้ (ยังซึนต่อ)
ยุย : ....
ยุย (ทั้ง ๆ ที่เป็นห่วงฉันในฐานะอาหารเหมือนกับเมื่อกี้นี้แท้ ๆ ...)
ยุย (ทำไมก็ไม่รู้ รู้สึกดีใจนิด ๆ ...)
สุบารุ : เอ้า เอามือมาสิ ... ไปกันได้แล้ว
ยุย : อื้ม ...

(ค่า สุบารุ ซึนเข้าไปลูก โอ้ย ฟินนนนนนนนนนนน )
__________________________________________________________

  DARK 05                     


--- สถานที่ : ทางเดิน ---

ยุย : สุบารุคุง เข้าไปได้มั้ย ?
       ...
       (อ่าว ? แปลกจังเลย นึกว่าอยู่ในห้องซะอีก ... )
       สุบารุคุง ? ไม่อยู่เหรอ ?

*ยุยเปิดประตูเข้าห้อง*

--- สถานที่ : ห้องสุบารุ ---

สุบารุ : เฮ้ ... ใครบอกว่าให้เข้ามาได้กัน ? ออกไปซะ !
ยุย : อ๊ะ สุบารุคุงอยู่นี่น่า เห็นไม่ขานตอบก็เลยนึกว่าไม่อยู่ซะอีก
สุบารุ : เฮ่อ ... เพราะไม่อยากขานตอบก็เลยไม่ตอบไงล่ะ. เข้าห้องคนอื่นมาตามใจชอบ มีธุระอะไรล่ะ ?
ยุย ขอโทษนะ ... แต่ว่า อายาโตะคุงให้มาเรียกสุบารุคุงน่ะ ...
สุบารุ : หา ? อายาโตะน่ะเหรอ ? มีธุระอะไรกันฉัน 
ยุย เหมือนว่าจากนี้ไปทุกคนจะไปเล่นบิตเลียตกัน ก็เลยบอกว่าให้เข้าร่วมน่ะ ...
สุบารุ : ใครจะไปกันฟะ,ของพรรค์นั้น เธอเองก็อย่าให้พวกนั้นใช้พร่ำเพรื่อสิ
สุบารุ : ก็เพราะเป็นอาหารของฉัน อย่าไปฟังคนอื่นนอกจากฉันสิ
ยุย : อะไรกัน ... จะปฏิเสธได้ยังไง. ก็แค่ถูกบอกให้มาเรียกสุบารุคุงเท่านั้นเองนี่
สุบารุ : หนวกหู. ฉันบอกว่าให้ตอบปฏิเสธไปยังไงล่ะ เพราะงั้นคราวหน้าทำซะ
สุบารุ : ไปบอกเจ้าพวกนั้นว่าฉันไม่ไปเข้าร่วมหรอก ซะ
ยุย : เรื่องนั้น ฉันเดือดร้อนนะ ... !
สุบารุ : ฮึ ทำไมเธอต้องเดือดร้อนด้วยล่ะ การละเล่นของเจ้าพวกนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเธอไม่ใช่เหรอ 
ยุย : พูดแบบนั้นมันก็ใช่อยู่หรอก ...
ยุย : แต่ว่า ถ้าเกิดเรียกสุบารุมาไม่ได้ล่ะก็จะเล่นกับฉันแทน ... ถูกบอกมาแบบนั้นน่ะสิ
สุบารุ : หา !? ใครเป็นคนพูดเรื่องนั้นกัน ! อายาโตะเรอะ ? หรือว่าไรโตะ ?
ยุย : เอ๊ะ เอ่อ ใครพูดกันนะ ... ทุกคนเลยล่ะมั้ง ?
สุบารุ : ชิ เจ้าพวกนั้นทุกคนทำบ้า ๆ ซะได้ ... น่ารำคาญจริงว้อย !

--- ตูม !
*สุบารุทุบกำแพง*

ยุย : ว้าย !
ยุย : มะ ไม่ได้นะ ... ! จะใช้กำลังไม่ได้นะ
สุบารุ : หนวกหู ! หุปปากซะ ! อะไรหรือว่าเธอ ... คิดจะปกป้องเจ้าพวกนั้นเหรอ ?
ยุย : ไม่ใช่แบบนั้นนะ แต่ว่า เพราะพวกสุบารุคุงเป็นครอบครัวน่ะสิ ...
       (แต่ก็รู้อยู่หรอกว่าความสัมพันธ์ของพวกสุบารุคุงน่ะลึกลับและซับซ้อนมาก ...)
       (แต่ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกันด้วยนี่ มาทะเลาะด้วยเรื่องแบบนี้ไม่ดีเลย)
       (โดยเฉพาะสุบารุคุงน่ะ เอาแต่อยู่แต่ในห้องแบบนี้ตลอดซะด้วยสิ ...)
สุบารุ : หา ? เธออยากจะพูดอะไรรึไง ?


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 少しはみんなと仲良くしたら? (ไม่ลองทำความสนิทสนมกับทุกคนดูหน่อยเหรอ ?)
2. たまには部屋から出よう  (บางครั้งก็นอกไปนอกห้องบ้างสิ)

ถ้าเลือก 少しはみんなと仲良くしたら? (ไม่ลองทำความนิทสนมกับทุกคนดูหน่อยเหรอ ?)
ยุย : ไม่ ไม่ลองไปทำความสนิทสนมกับทุกคนดูหน่อยเหรอ น่ะ 
สุบารุ : หา ? ไม่สนใจหรอก. แล้วทำแล้วมันจะได้ความหมายอะไร. มีผลดีอะไรกับฉันรึไง ?
ยุย : (... อาจจะมีผลดีกับใครสักคนก็ได้นี่น่า ...)
สุบารุ : อ่า แต่ว่าการไปเล่นกับเจ้าพวกนั้นก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
สุบารุ : จะโชว์ให้พวกนั้นเห็นถึงการใช้เธอเป็นของเล่นไงล่ะ
สุบารุ แบบนั้นอาจจะน่าสนุกดีก็ได้นะ ... ฮึ ๆ
ยุย แบบนั้นฉันก็แย่น่ะสิ ... !

ถ้าเลือก たまには部屋から出よう  (บางครั้งก็นอกไปนอกห้องบ้างสิ)
ยุย : บางครั้งก็นอกไปนอกห้องบ้างน่าจะดีน่ะ ... 
สุบารุ : ฉันชอบอยู่ที่นี่ มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปข้างนอกด้วย
ยุย : มันก็อาจจะใช่อยู่หรอกนะ แต่ไม่คิดเหรอว่านอกห้องอาจจะมีเรื่องอะไรก็ได้ ?
สุบารุ : เห อย่างเช่นอะไรล่ะ ไหนลองพูดมาดูสิ
ยุย : เอ่อคือ ... ก็อย่างบางเรื่องน่ะ
สุบารุ : ฉันมันโง่เองที่ไปถามเธอ พอแล้ว ออกไปซะ 

--- ต่อ ---

ยุย (จะ ... จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ... )
       (ทุกคนจะต้องรออยู่ที่ห้องสันทนาการแน่ ๆ เลย ...)
ยุย บางครั้งลองไปญาติดีกับพวกพี่น้องก็อาจจะดีก็ได้นะ ?
สุบารุ หา ?
ยุย : ก็ทุกคนเป็นพี่น้องกันนี่น่า ... 
สุบารุ : เฮ่อ .... จะหน้าไหน ๆ ...
สุบารุ น่ารำคาญชะมัดเลย ... ! อย่ามาสั่งฉันนะ !
ยุย เจ็บ ... !
      (มะ มาผลักกันกระทันหันแบบนี้ โหดร้าย ...)
สุบารุ อยากให้ฉันเล่นมากขนาดนั้นเลยเหรอ ? ถ้างั้นจากนี้ไปจะเอ็นดูให้เองนะ
ยุย ไม่ใช่ ... ! ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ ... !
สุบารุ จะหมายความว่ายังไงก็ช่างเถอะ. ตอนนี้ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่
ยุย : (อะไรกัน ...)
สุบารุ : นี่ ยุย ตรงไหนที่กัดแล้วมันจะเจ็บที่สุดกัน ?
ยุย เอ๊ะ ... ?
สุบารุ รีบตอบมาสิ หรือว่าจะให้ฉันไล่กัดไปทั่วตัวหาเอาเองล่ะ ?
ยุย ไม่นะ ... !
สุบารุ นี่ ... มีอยู่ไม่ใช่เหรอ ... ?
สุบารุ สถานที่ที่พอเอาเขี้ยวของฉันทาบลงไปแล้วจะส่งเสียงร้องขึ้นมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจน่ะ ...
ยุย : (นะ นิ้ว ... กำลังถูกเลียอยู่ ...)
ยุย : อย่านะ ... !
สุบารุ : อึก ... *ดูด* .... ฮ่า เป็นไง ? ทายถูกเหรอ ? ... อะไรกันน่าเบื่อชะมัดเลย
ยุย : อึ๊ก ... !
ยุย : ยะ อย่า ... ขอร้องล่ะ ... หยุดเถอะ ... !
สุบารุ : เฮอะ ไม่มีทางหยุดอยู่แล้วนี่. เพราะหน้าตาที่รังเกียจของเธอมันใช้ได้ไม่เลวเลยนี่น่า ... อึก
ยุย : เจ็บนะ เจ็บ ... !
สุบารุ : ฮึ ทำหน้าตาเจ็บปวดแล้วมันทำให้เลือดรสดีขึ้นอีกนะ ... ?
ยุย : อะไรกัน ... 
สุบารุ : ที่จริงแล้วรู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ ? ฉันน่ะรู้ได้ด้วยรสชาติของเลือดว่ามันยิ่งกว่าการที่ไม่ชอบซะอีกนะ ?
ยุย มะ ไม่ใช่นะ ... อึก ... !
สุบารุ ฮะ ๆ จะแข็งขืนแบบนั้นไปได้ถึงเมื่อไหร่กันนะ ?
สุบารุ : เอาล่ะ นี่เป็นการลงโทษที่ฟังคำของผู้ชายคนอื่นนอกจากฉันไงล่ะ
สุบารุ : วันนี้จะทำตามที่เธอต้องการ จะเล่นด้วยจนกว่าฉันจะเบื่อให้เต็มที่เลยนะ ...
ยุย : (สุบารุคุง ... )
สุบารุ เธอน่ะ ... ฟังแต่สิ่งที่ฉันพูดก็พอแล้ว
สุบารุ จากนี้ตลอดไปเลย นะ ...

__________________________________________________________

  DARK 06                     


--- สถานที่ : ห้องเรียน ---

อาจารย์ : โคโมริ เย็นนี้อยากจะให้ช่วยรวบรวมโน็ตมาให้หน่อย จะได้มั้ย ?
ยุย : อะ ค่ะ ทราบแล้วค่ะ
      (... ดูท่าต้องใช้เวลาซะด้วยสิ ...)
      (บอกสุบารุคุงให้รู้ไว้ก่อนท่าจะดีกว่าสินะ)

--- สถานที่ : โถงทางเดินโรงเรียน ---

ยุย : (เอ ... ห้องเรียนปีหนึ่งไปทางไหนนะ ... อ๊ะ สุบารุคุงนี่น่า)
ยุย : สุบารุคุง !

สุบารุ : ...
ยุย : (อ่าว ? หรือว่าจะไม่ได้ยินกันนะ ... ?)

--- สุบารุเดินไป ---
ยุย : (อ๊ะ เดินเข้าไปข้างในโถงทางเดินแล้ว ! ต้องตามไปซะแล้ว ... ! )

--- ยุยวิ่งตามไป ---
ยุย : แฮ่ก ... แฮ่ก ... 
ยุย : (สุบารุ เดินเร็วจังเลย ... )
ยุย : (ว่าแต่ว่า มาไกลจากห้องเรียนจังเลยนะ ไม่มีวี่แววคนอยู่ซะด้วยสิ ... )
ยุย : สุบารุคุง !


สุบารุ : ... หะ ? อะไรกันเธอเองเหรอ มาทำอะไรในที่แบบนี้กันล่ะ 
ยุย : นั่นเป็นคำพูดของฉันต่างหาก ใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้วด้วยสิ ...

--- เสียงระฆังเข้าห้องเรียน ---
ยุย : กระดิ่งเข้าห้องดังแล้ว ... สุบารุคุง ไม่ไปเข้าห้องเรียนจะดีเหรอ ?
สุบารุ : เรื่องนั้นเธอเองก็เหมือนกันไม่ใช่รึไง
ยุย : กะ ก็ใช่อยู่หรอก ...
สุบารุ : ฉันจะโดด ไม่มีอารมณ์เข้าเรียนหรอก
ยุย : (ไม่มีอารมณ์เนี่ยนะ ...)
ยุย : แต่ว่า ถ้าเวลาเข้าเรียนไม่พอ อาจจะไม่ได้เลื่อนชั้นก็ได้นะ ?
สุบารุ : เรื่องแบบนั้น เดี๋ยวก็หาทางทำอะไรก็ได้นี่น่า
สุบารุ : ... ยิ่งไปกว่านั้น อย่าเที่ยวมาจู้จี้กับการกระทำของฉันนะ น่ารำคาญ
ยุย : ... ขอโทษ
สุบารุ : ... ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปที่อื่นไป
ยุย : อ๊ะ คือว่าวันนี้น่ะกลับไปก่อนเลยได้มั้ย ?
สุบารุ : ...หา ?
ยุย : คือวันนี้อาจารย์ขอให้เก็บสมุดให้น่ะ เลยดูท่าจะกลับช้า
สุบารุ : อย่างนั้นเองหรอกเหรอ ...
สุบารุ : ธุระมีแค่นี้ใช่มั้ย ?
ยุย : อะ อื้ม มีเท่านี้ล่ะ ...
สุบารุ : งั้นเหรอ ... ถ้างั้นดื่มตอนนี้เลยก็แล้วกัน
ยุย : เอ๊ะ ... ? เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ... ?
สุบารุ : ยื่นคอมาอีกหน่อยสิ มันกัดไม่ได้ไม่ใช่เหรอ
ยุย : ... ! ทะ ทำไมกลายเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ !?
สุบารุ : หา ? ก็วันนี้จะไม่ได้ดื่มเลือดของเธอจนกว่าเธอจะกลับไม่ใช่เหรอ ?
สุบารุ : เพราะงั้นก็เลยต้องดูดมันซะตั้งแต่ตอนนี้เลยไงล่ะ
ยุย : อะไรกัน ... !
      (รู้สึกเหมือนไม่ได้เข้าใจที่พูดเลย ... !)
สุบารุ : ป่านนี้แล้วจะมาตกใจอะไรกันเล่า เอาเถอะน่า รีบ ๆ ให้ฉันกัดสักทีสิ
ยุย : (เป็นเหยื่อที่ต้องถูกดูดเลือดไปโดยสมบูรณ์เลย ...)
      (คาบเรียนเริ่มไปแล้วซะด้วยสิ อยากกลับไปที่ห้องเรียนแท้ ๆ เลยนะ ... )


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 拒否する (ปฏิเสธไป)
2. 素直に従う (ทำตามที่บอกแต่โดยดี)

ถ้าเลือก 拒否する (ปฏิเสธไป)
ยุย : มะ ไม่ได้นะ ! ตรงนี้เป็นโถงทางเดินซะด้วย ...
สุบารุ : แล้วมันมีปัญหาตรงไหนกัน 
ยุย : กะ ก็ ... ! อาจจะมีคนมาก็ได้นี่น่า
สุบารุ : อยู่ในเวลาเรียนกันอยู่ไม่ใช่เหรอ คงไม่รีบร้อนมากันในที่แบบนี้หรอก
สุบารุ : ถ้าเกิดเป็นกังวลล่ะก็ รีบ ๆ ทำให้มันจบไปจะไม่ดีกว่าเหรอ ?
สุบารุ : ก่อนหน้าที่เธอจะร้องกรี๊ดกร๊าดทำให้คนอื่นมากันน่ะนะ ฮึ ๆ ...
ยุย (ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุดเลย ...)

ถ้าเลือก 素直に従う (ทำตามที่บอกแต่โดยดี)
ยุย : (ถึงจะบอกว่าอย่าก็ไม่รู้ว่าจะฟังรึเปล่าซะด้วย ... ตอนนี้ทำตามที่พูดไปก่อนจะดีกว่าก็ได้)
ยุย : (... จะทางไหนก็ตาม ถึงจะเป็นตอนกลับไปก็คงถูกดูดอยู่ดี ...)
ยุย : ขะ เข้าใจแล้วล่ะ ...
สุบารุ : ฮึ วันนี้ว่าง่ายดีแหะ เอ้า ยื่นคอออกมาสิ

--- ต่อ ---

ยุย ( ... ช่วยไม่ได้นะ)
ยุย ... เท่านี้ก็พอแล้วใช่มั้ย ?
สุบารุ : อ่า เพียงพอแล้ว เพียงแต่ ...
สุบารุ : มาใกล้ ๆ ฉันอีกหน่อยสิ ... (โอ้ย เสียงเข้าหูซ้ายเต็ม ๆ)
ยุย : อึก ...
      (เขี้ยวของสุบารุคุงกำลังโดนที่คอ ...)
      (อ๊ะ ... แต่ว่า ... !)
ยุย : มะ ไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ !
--- ยุยผลักสุบารุออก ---


สุบารุ : หา ... ? ยอมให้ทำถึงขนาดนี้แล้วตอนนี้จะมาอะไรอีกล่ะ 
ยุย : ทะ ที่คอไม่ได้นะ ... ! ถ้าเป็นรอยแผลคนจะเห็นเอาได้น่ะสิ ...
สุบารุ : หา ? รอยแผลเหรอ ? ไม่ต้องใส่ใจเรื่องพรรค์นั้นหรอกน่า
ยุย : แต่ว่าต่อจากนี้ยังมีคาบเรียนอยู่นะ ถ้าเกิดคนอื่นรู้เข้าล่ะก็ ...
สุบารุ : ถ้าเกิดรู้เข้าแล้วจะเป็นยังไงล่ะ
ยุย : เอ๊ะ ...
สุบารุ : ก็เป็นเครื่องหมายที่แปลว่าเธอเป็นของฉันยังไงล่ะ ถึงจะถูกเห็นก็ไม่มีปัญหาอะไรไม่ใช่เหรอ
สุบารุ : ฉันจะทำให้ ... เห็นชัด ๆ ไปซะเลยแล้วกัน เอ้า มาทางนี้อีกสิ
ยุย : แต่ว่า ...
สุบารุ : เอาเถอะน่า มาให้ดูดซะ ...
ยุย : ... อึก
สุบารุ : ใช่แล้ว ... ผ่อนร่างกายให้กับฉันแต่โดยดีซะ
สุบารุ : จะกัดลงไปลึก ๆ ให้เต็มแรงไปเลยนะ ...
สุบารุ : จะให้เหลือรอยแผลขนาดที่ว่าจะไม่หายไปได้อีกเลยล่ะ ...

__________________________________________________________

  DARK 07                     


--- สถานที่ : โถงทางเดินโรงเรียน ---

ยุย : (สุบารุคุงจะคอยมาเฝ้าดูฉันทุกวันตอนหมดคาบเรียนตามปกติ)
        (ถึงจะเกิดอุบัติเหตุนั่นก็ตามก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ...)
        (พวกมุคามินั่นเองก็ตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่เห็นอีกเลยซะด้วยสิ ...)
นักเรียน A : ว้ายยยย !!
ยุย : หือ ... !?
        (เสียงร้องเมื่อกี้คืออะไรนะ ... เกิดอะไรขึ้นรึไงกันนะ ?)


นักเรียน B : โควคุง ! ฉันทำขนมที่โควคุงชอบมาให้ล่ะ เห็นบอกในนิตยสารเล่มก่อนใช่มั้ยล่ะ ?
นักเรียน B : เอ้า เชิญจ้ะ 
นักเรียน A : อ๊า ! ขี้โกงเอาหน้าคนเดียว ! นี่ คราวหน้าถ้าฉันทำมาให้ช่วยกินหน่อยได้มั้ย ?
โคว : ขอบใจนะ ! ยินดีรับไว้เสมอเลยล่ะ 
ยุย : (อ๊า ... คนคนนั้น คนที่มาเมื่อนก่อนหน้านี้นี่น่า ก็นึกอยู่ว่าเคยเห็นที่ไหน เรียนอยู่ที่โรงเรียนนี้จริง ๆ ด้วยสินะ ...)
ยุย (เอ ... ใครน้า ... รู้สึกจะชื่อ มุคามิ โคว สินะ ... ?)
ยุย : (เนื้อหอมกับเด็กผู้หญิงจังเลย ... ใครก็คงว่าไม่ได้หรอกก็หน้าตาดีมากเลยนี่น่า ...)
โคว : อ๊ะ !!
ยุย : เอ๊ะ ?
นักเรียน A : อ๊ะ ! เดี๋ยวสิโคว ! อยู่ดี ๆ เป็นอะไรไปน่ะ ?
ยุย : (มาทางนี้แล้ว !?)


โคว : ยะโฮ่ ! เอ็มเนโกะจัง 
ยุย : เอ๊ะ ? อะ อะไรกันอยู่ดี ๆ ... ?
(จับมือด้วย ...)
นักเรียน B : เดี๋ยวสิ ! โควคุง ? ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะ !
โคว : โทษทีน้า ! พอดีมีธุระกับเธอคนนี้นิดหน่อยน่ะ ! ไว้มาเล่นกันใหม่นะ !
ยุย : ดะ เดี๋ยวสิ ... 


โคว : ---เอาเถอะน่า ! คิดซะว่าช่วยกันหน่อยแล้วกันนะ !!
ยุย : ช่วย ?
โคว : งั้นทุกคน ไว้เจอกันนะ !
นักเรียน A : เอ๋อออออออ !?
ยุย : เดี๋ยวก่อน ... อ๊า !
---โควพายุยวิ่ง---
ยุย : (จะ จู่ ๆ มันเรื่องอะไรกัน... ? แล้วที่ว่าช่วย ... หมายความว่ายังไง !? )
      (เดี๋ยว ถูกดึงมาแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอเนี่ย ...)
      (ที่พวกคนพวกนี้เล็งไว้อาจจะเป็นฉันก็ได้สินะ ... ?)
      (ถ้าเจอช่องว่าง ต้องรีบหนีแล้ว ...)

--- สถานที่ : ดาดฟ้าโรงเรียน ---


โคว : เฮ่อ--... รอดไปที ขอบใจนะ เอ็มเนโกะจัง
ยุย : ...เปล่านี่ แต่คิดว่ามันไม่ใช่สถานการณ์ที่จะวิ่งหนีมานะ ...
โคว : ไม่ล่ะ มันเรื่องใหญ่มากเลยนะ ผู้หญิงพวกนั้นตื้อสุด ๆ ไปเลย ... เฮ่อ ... ทั้งที่อยู่โรงเรียนแท้ ๆ เลยนะ
ยุย : แต่ว่า ... เป็นคนที่ป๊อปมากเลยนะ ... ?
โคว : หรือว่า ... จะไม่รู้จักฉัน ... เหรอ ?
ยุย : เอ๊ะ ? ก็ มุคามิ โควคุง ไม่ใช่เหรอ ?
โคว : ... ก็ใช่ ... เฮ่อ โกหกใช่มั้ยเนี่ย ... เพราะงั้นเองเหรอเนี่ย ... ก็นึกอยู่ว่ามีปฏิกิริยาผิดไปจากพวกผู้หญิงปกติ ...
ยุย : เอ่อ ... ?
โคว : ฉันน่ะนะ เป็นไอดอลล่ะ ไม่รู้เหรอ ?
ยุย : ... อ๋อ อย่างนี้นี่เอง พอดีไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนั้นน่ะ ... ขอโทษนะ
โคว : เอ้า ช่างเถอะ ผู้หญิงอย่างเธอไม่ค่อยจะมีหรอกนะ
ยุย : แปลกเหรอ ... ?
โคว : ก็ไม่ได้แปลกอะไรนี่น่า ในโลกนี้มีอยู่อยู่หลายแบบเป็นเรื่องปกตินี่ ต้องบอกว่าสมกับที่เป็นอีฟสินะ
ยุย : (...อีฟอีกแล้ว ? ก่อนหน้านี้ก็ถูกเรียกแบบนี้นี่น่า มันคืออะไรกันนะ ...? )
ยุย (...เดี๋ยว นี่ไม่ใช่เวลามาคุยอะไรแบบนี้สักหน่อย)
ยุย (เพราะมุคามิคุงเลยลืมเรื่องการระวังตัวไปเลย ...)
ยุย (ถ้าไม่รีบกลับไปล่ะก็ ...)
ยุย : อ่า ถ้างั้น ฉันขอตัวกลับห้องเรียนก่อนนะ
โคว : เอ๊ะ ? ไม่ได้นะไม่ได้ ! อยู่ตรงนี้อีกแปบนึงซี่
ยุย : แต่ว่า ...
โคว : หรือว่าจะระวังตัวอยู่เหรอ ? ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ แต่ว่าที่นี่เป็นโรงเรียนนี่น่า ไม่ทำร้ายหรอกนะ สบายใจเถอะ
ยุย : ...
ยุย (ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ถ้าทำเรื่องแบบนี้มีหวังสุบารุคุงคงเป็นห่วงแล้วก็โกรธอีกแน่เลย ... )
ยุย (ถ้าไม่รีบทำอะไรสักอย่างล่ะก็ ...)
โคว : ใช่ ๆ นี่ เธอรู้จักเมืองนี้ละเอียดดีใช่มั้ย ?
ยุย : เอ๊ะ ? อื้ม ก็พอจะรู้คร่าว ๆ น่ะ ?
โคว : งั้น รู้จักร้านขนมปังขึ้นชื่อบ้างมั้ย ?
ยุย : เอ๊ะ ? ร้านขนมปัง ? แต่ว่า พวกมุคามิคุงน่ะเป็น ...
โคว : ถึงจะเป็นแวมไพร์แต่ก็มีกินอาหารปกติทั่วไปได้เหมือนกันนะ โดยเฉพาะพวกเราน่ะนะ
ยุย : (เป็นแวมไพร์แบบนั้นเองหรอกเหรอ ...)
โคว : เพราะงั้น ถ้ารู้จักร้านขนมปังอร่อย ๆ ล่ะก็ อยากให้ช่วยบอกให้ทีน่ะ
ยุย : อ๋อ ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ ... ในช๊อปปิ้งมอลล์มีร้านขนมปังขึ้นชื่ออยู่นะ
ยุย โดยเฉพาะขนมปังฝรั่งเศษอร่อยมากเลยนะ พ่อของฉันชอบมากเลยล่ะ ...
โคว : เห อย่างนี้นี่เอง ช๊อปปิ้งมอลล์งั้นเหรอ ...
ยุย : อ๊ะ ! แล้วก็ที่ช๊อปปิ้งมอลล์มีร้านขายผักผลไม้ขึ้นชื่อด้วยนะ
ยุย เจ้าของร้านที่นั่นเป็นคนใจดีมากเลย บางครั้งก็จะแถมให้ด้วยนะ ...
ยุย (อะ ! เอ๋ แล้วนี่ฉันมาพูดอะไรอยู่เนี่ย ... !)
โคว : เห ดีจัง ถ้าฉันไปจะแถมให้ด้วยรึเปล่านะ ?
ยุย : อะ อื้ม ... แต่จะว่าไป เป็นไอดอลนี่น่า คงได้ของแถมม่เยอะเลยล่ะ
โคว : ฮิ ๆ ๆ ไชโย ... 
ยุย : (รู้สึกแปลก ๆ แหะ ... คนคนนี้เป็นแวมไพร์จริง ๆ เหรอ ?)
ยุย (แบบนี้ ... ไม่ต่างไปจากเด็กผู้ชายม.ปลายธรรมดา ๆ เลย ... อาจจะปกติเกินปกติด้วยซ้ำไป ... !)
โคว : ... ? เป็นอะไรไปเหรอ ?
ยุย : มุคามิคุงเป็นแวมไพร์แท้ ๆ แต่ว่าดูเป็นปกติ ...
ยุย ผิดจากที่คิดไว้เลย ตกใจนิดหน่อยน่ะ
โคว : เรียกโควก็ได้ แล้วอีกอย่างแวมไพร์ก็มีหลายประเภทนะ มีทั้งดีแล้วก็ไม่ดี ก็เหมือนมนุษย์น่ะแหละ
ยุย : ... เอ๊ะ !?
โคว : อยู่นิ่ง ๆ แปบนึงได้มั้ย ... ?
ยุย : หะ ... !?
โคว : ฮิ ๆ เธอเนี่ยเป็นผู้หญิงที่ซื่อดีนะ สมแล้วที่เป้นอีฟ ฟังนะ ? อยู่นิ่ง ๆ ล่ะ ...
ยุย : จะ จะทำอะไรน่ะ ---

--- เพียะ ---
??? : อย่าแตะนะ ... !!!


โคว : อะ ... !? เจ็บ ๆ ๆ ๆ ! ดะ เดี๋ยวสิ ! อย่า ... อย่าบิดแขนสิ ! มันเจ็บนะ !!
ยุย : สุบารุ ... คุง !?
สุบารุ : คิดจะทำอะไรยัยนี่กัน ... !!
โคว : ฉะ ฉันไม่ได้ ... คิดจะทำอะไรสักหน่อย ... ก็แค่มีอะไรติดอยู่ที่ผมของเธอเท่านั้นเอง ...
สุบารุ : หนวกหู !
ยุย : เอ๊ะ ? มีอะไรติดผม ... เหรอ !? ว้าย ! แมลงนี่น่า !!


สุบารุ : เอ๊ะ ...!?
โคว : เห็นมั้ยล่ะ ... ก็แค่เอาจะแมลงออกให้เท่านั้นเอง !
สุบารุ : ชิ ... วุ่นวาย อย่าทำให้เรื่องให้สับสนสิ !
โคว : เจ็บ ๆ ๆ ๆ ... เฮ่อ ตกใจหมดเลย ... อยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ?
สุบารุ : ฮึ ... เพิ่งมาเมื่อกี้เอง โธ่เอ้ย ทำให้ตกใจไปได้ ...
โคว : ---เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เหรอ ... ฮึ ๆ ๆ โกหกไปได้ ฉันรู้สึกถึงวี่แววของนายมาตั้งนานแล้วนะ ...
สุบารุ : หา ? พูดอะไรรึเปล่า ?
โคว : เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ! แต่จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกับนายตรง ๆ เลยสินะ ?
สุบารุ : ...
โคว : อย่าจ้องแบบนั้นสิ ฉันชื่อ มุคามิ โคว ฝากตัวด้วยนะ ! มาจับมือกันหน่อย !
สุบารุ : ใครจะไปจับมือด้วยกัน เฮ้ ยุย ไปกันได้แล้ว !
ยุย : อ๊า ...!
สุบารุ : รีบ ๆ มาสิ ... !
ยุย : ไม่ต้องดึงแรงขนาดนั้นฉันก็จะไปอยู่แล้วล่ะ ... !
สุบารุ : ... ชิ ...
โคว : บ๊ายบาย ! แล้วเจอกันนะ !
--- สุบารุพายุยเดิน ---

--- สถานที่ : โถงบันได ---

สุบารุ : ... รำคาญชะมัด ...
ยุย : (อุ ... สุบารุคุง ... เหมือนจะโกรธอยู่เลย ? คงเป็นเรื่องที่ไปคุยกับโควคุงจริง ๆ ด้วยสินะ ...)
        (ถึงจะไม่ไหวแต่ก็น่าจะหนีจริง ๆ ด้วยสิ ... ทำยังไงดี ขอโทษดีมั้ยนะ)


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 謝らない (ไม่ขอโทษ)
2. 素直に謝る  (ยอมขอโทษแต่โดยดี)

ถ้าเลือก  謝らない (ไม่ขอโทษ)
ยุย : (...แต่ว่าโควคุงก็ไม่ใช่คนไม่ดีซะด้วย ไม่เห็นต้องปัดมือแรงขนาดนั้นก็ได้แท้ ๆ ...)
ยุย : สุบารุคุง ถ้ายอมจับมือด้วยก็น่าจะดีนะ ...
สุบารุ : หา ?
ยุย : อะ ... ขะ ขอโทษ ...
ยุย : (เผลอตัวขอโทษไปซะแล้ว ... )

[+S]

ถ้าเลือก 素直に謝る (ยอมขอโทษแต่โดยดี)
ยุย : ขอโทษนะ ... สุบารุคุง ... ที่ฉันทำอะไรโดยพลการ
สุบารุ : ถ้าจะขอโทษล่ะก็อย่าทำตั้งแต่แรกสิฟะ 
สุบารุ : ทำไมเธอถึงชอบทำแต่เรื่องที่ชวนโมโหตลอดเลยนะ
ยุย : ขะ ขอโทษค่ะ ...

[+M]

--- ต่อ ---
ยุย ขอโทษจริง ๆ นะ ... เขามาพูดขอให้ช่วยน่ะก็เลยถูกพาไป ...
ยุย : ไม่มีช่องว่างให้หนีอย่างที่คิดเลยน่ะ ...
สุบารุ : เที่ยวไปเห็นใจคนอื่นเขาไปทั่วเลย ! โธ่เว้ย ...
ยุย : (คงต้องระวังตัวซะแล้วสินะ ... สุบารุคุงอุตส่าห์มาช่วยเฝ้าระวังให้แท้ ๆ แต่ตัวเองกลับไม่ระวังเอาซะเลยเนี่ย ...)

--- สถานที่ : ดาดฟ้าโรงเรียน ---


โคว : ... อะไรกัน ... ทั้งสองคนนั่นก็ดูสนิทกันดีนี่น่า ฮิ ๆ ๆ ... ค่อยคุ้มกับที่จะทำลายหน่อย 
โคว : เป็นเด็กแห่งบาปแท้ ๆ หมอนั่น ... น่าโมโห ฉันจะแย่งเอาอีฟมาให้ได้อย่างแน่นอน เตรียมใจไว้เถอะ 


  Keyword selection            

ถึงจะถูกบอกว่าให้ระวังตัวก็ตาม
แต่เพราะโควคุงดูเป็นเด็กผู้ชายปกติธรรมดา
จังหวะ [ペース] ก็เลยเสียไปเลย

สะเพร่าเองล่ะ, บอกว่าเห็นใจคนอื่น
จะถูกสุบารุคุง ต่อว่าเอา[咎められるมันก็ช่วยไม่ได้
เพื่อหาเป้าหมายของบ้านมุคามิ
สุบารุคุงจึงต้องมาคอย เฝ้าจับตาดู[見張っている]ฉันยังไงล่ะ

มันพูดซ้ำไปซ้ำมาในอกของตัวเอง
รู้สึกเจ็บในอกเล็ก ๆ

ตัวเองเป็นเพียงแค่เหยื่อสำหรับพวกเขานั้น
แล้วยังจะหวังอะไรอยู่กันนะ

__________________________________________________________

  DARK 08                     


--- สถานที่ : โถงบันได ---
(เรื่องดำเนินต่อจากตอน 7 เลย)


ยุย : สุบารุคุงกำมือแน่นแบบนั้นมันเจ็บนะ ...
สุบารุ : หนวกหู ! หุบปากไปซะ 
ยุย : ถ้าเป็นเรื่องเมื่อกี้ล่ะก็บอกขอโทษไปแล้วนี่ ... อย่าโกรธเลย---

---สุบารุทุบกำแพง---

ยุย : ... !?
สุบารุ : นี่เธอ ฉันบอกว่าให้หุบปากไปไม่ได้ยินรึไง !? หา ?
ยุย : ขอโทษนะ ก็แค่คิดว่าต้องขอโทษให้เรียบร้อยน่ะ ...
สุบารุ : ฉันน่ะ กำลังหงุดหงิดกับ ... การสำนึกตัวของเธออยู่ไงเล่า !
ยุย : .. อึก ...
สุบารุ : นี่เธอ ลืมแล้วไงรึไงว่าเลือกฉันเพราะอะไร !?
สุบารุ : ก็เพราะว่าเธออาจจะเป็นเป้าหมายของเจ้าพวกนั้นก็ได้ยังไงเล่า !
ยุย : อื้ม ... ฉันรู้ ... ขอโทษนะ ...
สุบารุ : ฉันน่ะ ถึงเธอจะถูกเจ้าพวกนั้นจับไปดูดเลือดหรือถูกทำอะไรจะยังไงก็ช่าง
สุบารุ : ตราบเท่าที่ฉันยังสามารถดูดเลือดเธอได้ล่ะก็ 
ยุย : (...เรื่องนั้นก็รู้อยู่หรอก แต่ว่าวิธีพูดแบบนั้นมันรู้สึกแย่จัง ...)
สุบารุ : ... หรือว่าเธอ ทำเป็นพูดท่านั้นท่านี้ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าอยากให้เจ้าพวกนั้นมารุมทึ้งเธอหรอกเหรอ ?
ยุย : อะไรกัน ... ใจร้าย !
สุบารุ : เฮอะ ก็การกระทำของเธอมันทำให้เห็นเป็นแบบนั้นนี่หว่า !
ยุย : แต่ว่า ก็ไม่ได้ถูกทำอะไรนี่น่า ... ?
สุบารุ : ชิ เธอนี่ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยนะ 
สุบารุ : อย่าต้องให้พูดหลายครั้งน่า เธอน่ะสำหรับพวกเราแล้วเป็นอาหารชั้นเยี่ยมเลยไงเล่า !
สุบารุ : สำนึกตัวเองได้แล้ว !

---สุบารุทุบกำแพง---

ยุย : อึก ...
สุบารุ : เข้าใจแล้วหรือว่าไม่เข้าใจ อันไหนกันแน่ !?
ยุย : ฉัน ... อุก ...


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 分かってる (เข้าใจแล้ว)
2. 分からない (ไม่เข้าใจ)

ถ้าเลือก  分かってる (เข้าใจแล้ว)
ยุย : เรื่องแบบนั้น ... เข้าใจดีน่า
สุบารุ : ถ้างั้นก็หัดพูดจาให้รู้ตัวเองหน่อย
ยุย : แต่ว่า ฉันถูกพาไปในระหว่างที่ยังไม่เข้าใจอะไรนี่น่า เพราะงั้นมันก็ช่วยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ... !

[+S]

ถ้าเลือก 分からない (ไม่เข้าใจ)
ยุย : ไม่เข้าใจหรอก ...
สุบารุ : ... หา ? ที่ผ่านมาก็พูดไปตั้งเยอะแล้วไม่ใช่รึไง 
ยุย : ก็ เลือดของตัวเองอาจจะเป็นเป้าหมายอยู่ก็ได้นี่น่า เพราะว่าไม่รู้ถึงจะบอกว่าให้ระวังตัวก็ตาม เรื่องแบบนั้นมันทำยากนี่น่า ...

[+M]


--- ต่อ ---

สุบารุ : ชิ ... !
สุบารุ : โธ่เว้ย ... หงุดหงิดชะมัด ทำไมถึงไม่เข้าใจกันล่ะฟะ ...

ยุย : ... ขอโทษนะ
สุบารุ : ไม่ต้องมาขอโทษเลย !
ยุย : !
ยุย : ... แต่ว่า ...


สุบารุ : ก็บอกว่าอย่าทำอะไรตามอำเภอใจไงเล่า ! เธอน่ะ ... มองแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว !

---สุบารุกดยุยติดกำแพง---

ยุย : ... อุก ... จะทำ ... อะไรน่ะ ... !
สุบารุ : ก็เพราะเธอไม่ฟังที่ฉันพูดเลยสักนิดน่ะสิ ... 
สุบารุ : เพราะงั้นเลยจะบอกผ่านทางร่างกายให้ไงล่ะ
ยุย : อะไรกัน ในสถานที่แบบนี้ ...
สุบารุ : ไม่สนเฟ้ย ถ้าไม่อยากล่ะก็ .... คราวหน้าก็อย่าได้เที่ยวทำอะไรตามใจชอบ !
สุบารุ : เธอได้เลือกฉันแล้ว ไม่ใช่เจ้าพวกคนอื่น แต่เป็นฉัน เพราะงั้นทำตามที่ฉันพูดซะ
สุบารุ : งับ ... !!
ยุย : อือออ ... !!
ยุย (เขี้ยวมัน ... กัดที่ไหล่)
สุบารุ : อึก ... เอื้อก ... ซู้ด ... อึก ... อึก 
สุบารุ : ฮ่า ... ฉันพูดถึงขนาดนี้แล้วแท้ ๆ ...
สุบารุ : ทำไมเธอถึงยังไม่เข้าใจอีกนะ ... อึก ... เอื้อก ... อึก ...
ยุย : สุบารุ ... คุง ... มันเจ็บนะ ...
สุบารุ : ... ก็กำลังทำให้เจ็บอยู่ไงเล่า ! ฮ่า ... เพื่อให้ ... ร่างกายของเธอได้รับรู้ ... อึก ...
สุบารุ : ต่อให้เธอความจำแย่ขนาดไหนก็ตาม แต่ความทรงจำของความเจ็บปวด ... คงไม่ลืมไปง่าย ๆ หรอกใช่มั้ย ... ?
สุบารุ : หรือว่า ... สำหรับเธอแล้วมันเป็นความทรงจำที่สุขสม ... กันล่ะ ?
สุบารุ : จุ๊บ ... อึก ... ฮ่า
สุบารุ : ... ฟังนะ คงเข้าใจแล้วใช่มั้ย ? ห้ามไปพบกับหมอนั่นในสถานที่ที่ฉันไม่เห็นอีกเด็ดขาดล่ะ
สุบารุ : ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้ด้วยนะ
ยุย : เอ๊ะ ...
ยุย (หรือว่าที่สุบารุคุงโกรธเนี่ย เพราะเป็นห่วงฉันเหรอ ... )
สุบารุ : เธอเป็นเหยื่อของฉัน ไม่ยกให้ใครคนอื่นหรอก
สุบารุ : โดยเฉพาะ เจ้าพวกมุคามินั่น ใครจะยอมให้คาบเอาเหยื่ออันโอชะแบบนี้ไปกันเล่า
ยุย : (... ไม่มีทางเป็นแบบนั้นสินะ ... เพราะไม่อยากให้ที่เป็นเป้าหมายเป็นเลือดของฉัน เพราะเรื่องนั้นสินะ ก็เข้าใจอยู่หรอก ...)
สุบารุ : ชิ ... เพราะเธอน่ะ ... ไม่ยอมทำตามที่พูดให้ดีไงล่ะ ... เกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ ?
ยุย : อึกกก ... อุก ...
ยุย (ป่านนี้แล้วจะมาพูดแบบนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ... แต่ถ้าฉันเป็นคนธรรมดา ถ้าไม่ได้มีเลือดที่พิเศษแบบนี่แล้วล่ะก็)
ยุย (จะใช้ชีวิตได้อย่างปกติกว่านี้รึเปล่านะ ...)
ยุย (...แต่ว่า ที่สุบารุคุง ... ทำเรื่องแบบนี้ ...)
ยุย (นี่ฉัน ... คิดอะไรอยู่กันเนี่ย ? แต่ว่า มันมาโดยไม่ได้ตั้งใจหยุดไม่ได้นี่น่า )

--- สถานที่ : ด้านหลังโรงเรียน ---


สุบารุ : โธ่เว้ย ... ยังไม่หายหงุดหงิดเลย ... ! มันอะไรกันฟะ ...
สุบารุ : พอคิดเรื่องของยัยนั่นทีไร ... ก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย
สุบารุ : ทำไมคนอย่างฉันถึงได้ถูกเลือกกันนะ ... ถ้าไม่ได้ถูกยัยนั่นเลือก ก็ได้อยู่ตามลำพังตลอดเลยแท้ ๆ ...
สุบารุ : จะได้ไม่ถูกยัยนั่นมาวนเวียนรอบ ๆ ตัว...
สุบารุ : ทำไมถึงชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่ตรงหน้าฉันเล่า ... โธ่เว้ย !


  Keyword selection            

ความโกรธ [怒り] ของสุบารุคุงที่ไม่ได้ลดลง,
สุดท้าย[結局ก็ถูกดูดเลือดจนได้

ทำไมไม่รู้, แต่ท่าทางของสุบารุคุงน่ะ
ดูหงุดหงิดต่างไปจากปกติ [いつもと違う苛立ち]
ที่คิดว่ารู้สึกแบบนั้นมันอาจจะเป็นการคิดไปเองก็ได้

ตอนที่กำลังอยู่ในช่วงหงุดหงิด, นึกว่าคงจะเป็นห่วงฉัน
แต่มันก็กลายเป็นภาพมายาที่เข้าใจผิดคิดไปเอง
ว่าสุดท้ายก็เป็นที่ต้องการในฐานะของเหยื่อเท่านั้นเองจนรู้สึกท้อแท้

ฉันคิดจะให้เรื่องแบบนี้
ดำเนินไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะ---

__________________________________________________________

  DARK 09                     


--- สถานที่ : ห้องสมุด ---

ยุย : (เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ เลยยิ่งทำให้คุยกับสุบารุคุงลำบากขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีก ...)
ยุย : สุบารุคุงดูโกรธมาก ๆ เลย ... หรือการที่ฉันไม่ปฏิเสธโควคุงให้เด็ดขาดไปเลยจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีเข้าจริง ๆ นะ)
ยุย : (ที่สุบารุคุงระแวงโควคุง ระวังตัวแล้วก็โมโหน่ะพอเข้าใจอยู่หรอก)
ยุย : (แต่สำหรับฉันแล้ว ไม่คิดว่าโควคุงจะเป็นคนไม่ดีเลยนะ ...)
ยุย : (ยิ่งไปกว่านั้น สุบารุคุงบอกว่าห้ามไปไหนตามใจด้วย แต่ต้องทำยังไงถึงจะดีล่ะ ...)
ยุย : ถึงจะมาเพื่อคิดจะสงบอารมณ์ให้ลงสักหน่อยก็ตาม แต่มันมีเรื่องต้องคิดเยอะมากเลยจริงๆซะด้วย
ยุย : (ที่จริงแล้วเรื่องที่มาห้องสมุดเนี่ย มันก็เป็นการทำโดยพลการซะด้วยจะถูกโกรธเอาทีหลังรึเปล่าก็ไม่รู้ ...)
ยุย : เฮ่อ ...

---จอมืด---

ยุย : เอ๊ะ !? อะ อะไรน่ะ ... !?
??? : มาถอนหายใจระหว่างอ่านหนังสือเนี่ย ทำอะไรเป็นนัยลึกซึ้งจังนะ
ยุย : ...คะ ใครน่ะ !?


โคว : อยากให้รู้ได้ด้วยกลิ่น หรือสัมผัสที่มือ หรือเสียงจังเลยน้า ก่อนหน้านี้ขอบคุณน้า ! 
ยุย : ... อะ ...! โควคุง !?
ยุย : (ทำไงดีล่ะ ... ในที่แบบนี้ ถ้าเกิดสุบารุคุงมาเห็นเข้าอีกล่ะก็ ต้องถูกโกรธ ... อีกแน่เลย ...)
ยุย : เอ่อ ... คือว่า ขอโทษนะ พอดีนึกได้ว่ายังไม่ได้ทำการบ้านภาษาอังกฤษเลย ต้องกลับไปที่ห้องแล้วล่ะ !
โคว : เอ็มเนโกะจัง ... เกลียดฉันเหรอ ? ฉันทำเรื่องไม่ดีลงไปเหรอ ? (น้ำเสียงน่าสงสารมาก T^T)
ยุย : เอ๊ะ ...
ยุย (โควคุงทำหน้าเสียใจมากเลย ... รู้สึกเหมือนทำผิดมากเลยยังไงก็ไม่รู้ ...)
ยุย อะไรกัน ไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีหรอกนะ ... ก็แค่คิดกลัวขึ้นมาน่ะ ...
โคว : กลัว !? เอ๊ะ ทำไมล่ะ ?
ยุย : ก็เพราะ ... โควคุงน่ะเป็นนั่น ... เป็นแวมไพร์ใช่มั้ยล่ะ ?
ยุย แล้วยังอาจจะมีเป้าหมายเป็นคนที่บ้านซากามากิอีกด้วยก็ไม่รู้ ...
โคว : หื-ม อย่างนี้นี่เอง แล้วนี่อ่านอะไรอยู่เหรอ ?

---โควมานั่งข้าง ๆ ---
ยุย : อ๊า !
ยุย : (ทะ ทำยังไงดี โควคุงนั่งลงซะแล้ว... )
โคว : เห เช็คสเปียร์เหรอ ถ้าเป็นเช็คสเปียร์ล่ะก็ ฉันชอบเรื่อง โอเทโล่ นะ
ยุย : ชะ ชอบเรื่องโศกนาฏกรรมเหรอ ... ?
โคว : ก็แหม มันมีอยู่ในความเป็นจริงด้วยนี่น่า ผู้ชายที่เป็นทุกข์เพราะหึงเลยสงสัยในตัวสาวคนรัก และปลายทางของเรื่องนั้นก็จบแบบโศกนาฏกรรมน่ะ
ยุย : อะ อื้ม
ยุย (ทำไงดี ต้องหาจังหวะ ...)
โคว : แล้วก็นะ เหตุผลที่เะอกระสับกระส่ายแบบนั้น ให้ฉันทายให้เอามั้ย
ยุย : เอ๊ะ ?
โคว : หรือก็เธอเป็น เดสเดโมน่า ใช่ม้า ? เป็นกังวลมากว่าโอเทลโล่จะมาที่นี่รึเปล่า 
ยุย : (หรือว่า กำลังพูดถึงสุบารุคุง ...)
ยุย ... ไม่เหมือนกับสองคนนั้นหรอกนะ
โคว หมายความว่ายังไง ?
ยุย ก็โอเทลโล่น่ะหึงใช่มั้ยล่ะ ? ที่หึงก็เพราะมีความรักยังไงล่ะ ... แต่พวกฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อยนี่น่า 
โคว : ... หื-ม แต่ว่าไม่เป็นว่าเป็นแบบนั้นเลยนะ
ยุย : เอ๊ะ ?
โคว : ก็หมายความว่าฉันเห็นว่าโอเทลโล่กำลังหึงหวงอยู่ยังไงล่ะ !
ยุย : เอ๋ ...
(ก็หมายความว่า ... สุบารุคุงน่ะ ... ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริง ... ก็น่าดีใจนิดหน่อยล่ะมั้ง )
โคว : --- ดีใจสินะ ?
ยุย : เอ๊ะ ... ?
โคว : อ่า พูดกับตัวเองน่ะ เอาเถอะ ก็หมายความว่าแบบนั้นนั่นล่ะ เชื่อใจแฟนหน่อยสิ ? นะ ?
ยุย : แฟน !?
โคว : อ่าว ไม่ใช่เหรอ
ยุย : อะ ... ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อยนะ ...
        (เรื่องพรรค์นั้น ไม่เคยคิดถึงเลยสักนิด ... ฉัน ... เป็นอะไรของสุบารุคุงกันนะ ... )
        (เพื่อน ... ดูจะไม่ใช่หรอกนะ หรือว่าเป็นแค่เหยื่ออย่างที่คิดกันนะ ...)
โคว : เห ไม่ใช่หรอกเหรอ ? เห็นสนิทกันดีเลยคิดว่าต้องใช่แท้ ๆ เลยน้า ถ้างั้น ... หรือว่า


โคว : ฉันก็มีโอกาสสิเนี่ย ? แย่งมาเลยได้มั้ย ? ฮึ ๆ
ยุย : หะ ... ?

--- ยุยผลักโควออก ---
โคว : เอ๋ ? ไม่เห็นต้องผลักออกห่างขนาดนั้นเลยก็ได้นี่ 
ยุย : กะ ก็ ... เรื่องแบบนั้นมันเดือดร้อนนะ ... ขอโทษนะ ฉัน ...
โคว : ฮิ ๆ เมื่อกี้ล้อเล่นน่ะ ! อีฟเนี่ยเป็นคนจริงจังจังเลยนะ
ยุย : ยะ อย่ามาแกล้งแซวกันสิ ...
โคว : แต่ว่า กลับกันแล้วถ้าไม่ทำคุ้ยเคยทั้งที่ไม่สนิทมันก็จะไปรอดรึเปล่านะ ? การทำตัวเป็นไอดอลทั้งที่อยู่โรงเรียนเนี่ย มันอึดอัดนิดหน่อย
ยุย (โควคุง แสดงอาการขมขื่นจริง ๆ ด้วยสิ)
ยุย คงลำบากสินะ ... การเป็นไอดอลเนี่ย
โคว : ... ก็นะ แต่ก็ชินซะแล้วล่ะนะ
ยุย : โควคุง ?
โคว : อ๊า โทษที พอดีนึกเรื่องเมื่อก่อนขึ้นมานิดหน่อยก็เลยรู้สึกแย่ขึ้นมาน่ะ
โคว : เด็กผู้หญิงน่ะน่ารักดี ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ ---โดยเฉพาะเธอน่ะนะ
ยุย : กะ ก็บอกว่าเรื่องแบบนั้นมัน ...
สุบารุ : ----นี่เธอ ไม่เข็ดเลยจริง ๆ สินะ


ยุย : อะ ... !? สุบารุคุง !? (ตายแน่ยุย T^T)
ยุย (ทำไงดี ... ต้องโกรธอยู่แน่ ๆ เลย)
โคว : ยะโฮ่ว ก่อนหน้านี้ขอบคุณน้า ! สบายดีมั้ย ?
สุบารุ : ... หนวกหู ... ไม่ต้องมาชวนคุยนะเฟ้ย !
ยุย : อะ เอ่อคือ ... เมื่อกี้ กำลังคุยกันเรื่องหนังสือน่ะ ...
สุบารุ : หาาา !?
ยุย : (ว่าแล้วเชียว สุบารุโกรธอยู่จริง ๆ ด้วย... เหมือนก่อนหน้านี้เลย ถึงจะไม่ตีโควคุงอย่างกระทันหันก็เถอะ)
ยุย (แต่ว่า ฉันผิดสินะ ...สุดท้ายก็คุยกับโควคุงจนได้ ...)
โคว : โอเทลโล่น่ะนะ เรื่องราวมีอยู่ว่าเพราะคนรักไปนอกใจ ... ก็เลยสงสัยไปซะหมดทุกเรื่อง เพราะงั้นเลยสร้างโศกนาฏกรรมที่เหลือเชื่อขึ้นมาไงล่ะ
สุบารุ : ... อึก ... 
โคว : อ๊ะ ว่าแล้วว่าต้องมีปฏิกิริยา ฮึ ๆ นายเนี่ยอ่านง่ายจังนะ 
สุบารุ : นี่แก อยากโดนฉันต่อยรึไง !? หา ?
ยุย : (อะ ! แย่แล้ว ถ้าขืนเป็นแบบนี้มีหวังต้องทะเลาะกันอีกแน่เลย )


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 黙って! (ไม่ได้นะ !)
2. 私が悪いの! (ฉันเป็นคนผิดเองล่ะ !)

ถ้าเลือก  黙って! (ไม่ได้นะ !)
ยุย : สุ สุบารุคุง ! ไม่ได้นะ !
สุบารุ : หาา !?
ยุย : กะ ก็ ... ไม่อยากให้ทะเลาะกันนี่น่า ...

[+S]

ถ้าเลือก 私が悪いの! (ฉันเป็นคนผิดเองล่ะ !)
ยุย : สุบารุคุง ฉันเป็นคนผิดเองล่ะ ! เพราะงั้น ...
สุบารุ : หาา !? นี่เธอ ... กำลังปกป้องเจ้าหมอนี่อยุ่รึไง 
ยุย : กะ ก็แค่อยากจะบอกว่าอย่าทะเลาะกันเลยนะเท่านั้นเอง ...
สุบารุ : ชิ ... น่ารำคาญ

[+M]

--- ต่อ ---

ยุย : ยังไงก็สงบสติอารมณ์ก่อนเถอะนะ ? ห้ามใช้ความรุนแรงนะ
สุบารุ : ชิ เปล่าสักหน่อย ... ไม่ได้คิดจะต่อยหมอนี่จริง ๆ สักหน่อย
สุบารุ ... อีกอย่าง อย่าเข้าใจผิดไปล่ะ
สุบารุ ฉันน่ะ ... ไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยเธอหรอกนะ ก็แค่ ...
สุบารุ เลือดของเธอ ... มันเป็นสิ่งพิเศษนี่น่า ไม่มีทางให้เจ้าหมอนี่ได้ไปฟรี ๆ หรอก
ยุย : ... อึก ...
โคว : พิเศษเหรอ ... ถ้าเข้าใจก็ดีแล้วล่ะ แต่คิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ ? ฮึ ๆ
สุบารุ : หาา !?
โคว : เปล่า ไม่มีอะไร ... โอ๊ะ แย่แล้ว ได้เวลาไปทำงานแล้ว ไว้เจอกันใหม่น้า 
--- โคววิ่งไป ---
ยุย : อ๊า ... !!
ยุย (ไปซะแล้ว ....)
สุบารุ : ชิ ... ! อะไรของหมอนั่นกัน ... ! เฮ้ ยุย ไปกันได้แล้ว 
ยุย : อะ อืม ...
ยุย (...ยังไงก็ตาม โล่งอกไปทีที่ไม่ได้ทะเลาะกัน ...)
ยุย (พอได้คุยกันแล้ว ก็ไม่คิดว่าโควคุงจะเป็นคนไม่ดีได้เลยนะ ...)
ยุย (แต่ก็ยังไม่รู้จักตัวตนดีพอเลยเพราะงั้นคงต้องระวังหน่อยแล้ว ...)
ยุย (ถ้าเกิดเข้ามาคุยอีกล่ะก็ จะทำยังไงดีนะ ... ?)


  Keyword selection            

โควคุง เอาเรื่องของฉันกับสุบารุคุง

ไเป็นตัวอย่างอ้างถึง ผลงาน [作品] ของเช็คเสปียร์

บอกว่าสุบารุคุงน่ะ หึง [嫉妬 ]  ฉันอยู่
เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วแท้ ๆ

แต่ว่าถ้าเกิดว่า,มีความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาล่ะก็ ...

จะดีใจมั้ยนะ, ความรู้สึกที่ไม่เข้าใจมันพุ่งขึ้นมา
ต่อให้นั่นจะไม่ใช่ รักหรือหลง [恋や愛] ก็ตามทีเถอะ

ถ้าหากไม่ได้อยู่ในฐานะอาหารของสุบารุคุง ,ถ้าหาก
จะช่วยมองมาที่ตัวตนของฉันแล้ว, คิดว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ

__________________________________________________________

  DARK 10                     


--- สถานที่ : โถงทางเดินโรงเรียน ---
(ต่อจากตอน 9 เลย)

สุบารุ : ...
ยุย : (สุบารุคุงตั้งแต่ออกจากห้องสมุดมาก็เงียบตลอดเลย ...)
ยุย  (ทั้งที่ถูกบอกถึงขนาดนั้นแท้ ๆ แต่ก็ยังคุยกับโควคุงอีก ...)
ยุย (จะถูกโกรธก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ...)
สุบารุ : เฮ้ย เป็นอะไรไป
ยุย : เอ๊ะ ? อ่า ขะ ขอโทษนะ
ยุย (เพราะคิดตอนที่กำลังเดินอยู่ก็เลยเดินช้าลงเลย)
สุบารุ : ให้ตายสิ ... ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นผู้หญิงที่ทำให้ยุ่งยากจริง ๆ นะ เธอเนี่ย ...

--- สุบารุจับมือยุย ---

ยุย : อ๊ะ ...


สุบารุ : ชิ ... แล้วแบบนี้จะไม่ให้ดึงได้ยังไง ... เธอนี่อืดอาดเกินไปแล้วนะ !
สุบารุ รีบ ๆ เดินเร็ว ๆ สิ
ยุย : อะ อื้ม ขอโทษนะ ...
ยุย (...ถึงจะพูดอย่างนั้นอย่างนี้ ...แต่ก็อ่อนโยนนะ )
สุบารุ : ... เธอน่ะ ดูสนุกเวลาคุยกับหมอนั่นจังนะ
ยุย : เอ๋ !? หมอนั่น ? อ่า เอ่อ ... โควคุง ?
สุบารุ : ชิ แล้วจะมีใครนอกจากนั้นอีกเล่า
ยุย : เห็นว่าดูสนุกเหรอ ...?
สุบารุ : ก็เพราะเห็นถึงได้พูดไงเล่า
ยุย : (จริงด้วยสิ ... เพราะช่วงนี้ไม่มีใครรอบ ๆ ตัวเป็นแบบนั้น ก็เลยรู้สึกแปลกใหม่ล่ะมั้ง)
ยุย อย่างนั้นเหรอ ... ? ก็ไม่มีอะไร ... ปกติไม่ใช่เหรอ ?
สุบารุ : ...อึก ...

--- สุบารุกำมือยุยแน่นขึ้น ---

ยุย : ... สุบารุคุง ?
สุบารุ : อึก ... ก็บอกว่าเพราะมันไม่ปกติแหง๋อยู่แล้วไงเล่า !?
ยุย : ... อุ !?
สุบารุ : ฉันน่ะ ... เธอ ... อึก ... โธ่เว้ย ... ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ... ชิ !
ยุย : อืม ...
สุบารุ : หงุดหงิดชะมัดเลย ... ให้ตายสิ ... !
ยุย : ...ขะ ขอโทษนะ
สุบารุ : หา !? จะขอโทษทำไมเล่า แล้วก่อนอื่นเลิกสักทีเถอะไอ้ท่าทางแบบนั้นน่ะ ไม่ชอบใจเลย ... !

---ตูม !

ยุย : ยะ อย่าทำเสียงดังสิ ... ฉันกลัวนะ ...
สุบารุ : ชิ ... ถ้าเธอพูดเรื่องจริงออกมา ก็ไม่ทำเรื่องพรรค์นี้หรอก
ยุย : เรื่องจริง ?
สุบารุ : สนุกไม่ใช่เหรอ ? ที่ไปคุยกับหมอนั่นน่ะ หา ?
ยุย : ไม่ได้เป็นแบบนั้น ...
สุบารุ : ถ้าอย่างนั้น ก็พูดออกมาก็พอแล้วนี่ !

--- สุบารุทำของพัง ---

ยุย : อึก ... !
ยุย (ไม่ว่ายังไงก็ไม่คิดจะฟังกันดี ๆ เลยสินะ ...)
ยุย ไม่ใช่นะ นั่นน่ะ ...
สุบารุ : ทำไมถึงต้องกลบเกลื่อนด้วย !? ที่เธอมีความรู้สึกผิดมันก็เป็นหลักฐานอย่างดีแล้วไม่ใช่เหรอ !?
ยุย : (อะไรกัน ... !)


   ตรงนี้เป็นตัวเลือก                   


1. 楽しかったよ (สนุกมากเลยล่ะ)
2. 違う (ไม่ใช่นะ)

ถ้าเลือก  楽しかったよ (สนุกมากเลยล่ะ)
ยุย : (ต้องพูดยังไงถึงจะยอมรับได้กันนะ ...)
ยุย : อะ อืม ... สนุกมากเลยล่ะ
ยุย : (ถึงจะไม่ได้สนุกมากมายเป็นพิเศษก็เถอะ แต่ถ้าไม่พูดแบบนี้คงโกรธอีกแน่เลย ... )
สุบารุ : อึก ...
ยุย : (เอ๋ ... หน้าตาดูเศร้า ...)

[+S]

ถ้าเลือก 違う (ไม่ใช่นะ)
ยุย : อะไรกัน เรื่องนั้นไม่ใช่นะ ...
สุบารุ : หาา ? ไม่ใช่ตรงไหนกัน 
ยุย : ถึงจะคุยกันก็จริง แต่ฉันก็พยายามหาทางกลับห้องอยู่นะ ...
สุบารุ : ... ชิ 

[+M]

--- ต่อ ---

ยุย : สุ สุบารุคุง ... ?
สุบารุ : ที่จริงแล้วอยากจะให้หมอนั่นดูดเลือดใช่มั้ยล่ะ ? เป็นอย่างนั้นใช่มั้ย !? หา ?
ยุย : ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้กันล่ะ ? ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยนะ ... !!
สุบารุ : อึก ... ผู้หญิงน่ะชอบเป็นแบบนั้นเสมอ ทำแบบนั้น ... ชอบกลบเกลื่อนเอาตามพอใจ ... ชอบโกหก ... แล้วปิดเงียบ ...
ยุย : โกหกอะไรกัน ... เรื่องแบบนั้น ... !
สุบารุ : หา นี่เธอเป็นโดะM ขนาดไหนกันเนี่ย !
สุบารุ ทำแบบนี้เพื่อยั่วให้ฉันโมโหใช่มั้ย !?

---ตูม !
สุบารุ : แล้วก็อยากจะให้ถูกดูดเลือดใช่มั้ยล่ะ ที่จริงแล้วน่ะ ... !

---ตูม !
ยุย : (มะ ... ไม่ไหว ... ที่ฉันพูดไปไม่ได้ฟังเลยสักนิด )
สุบารุ : ถ้าอยากให้ดูดล่ะก็ คราวหน้าก็ไปขอหมอนั่นซะ ถ้าเป็นหมอนั่นคงจะดีใจใช่มั้ยล่ะ 

---ตูม !
ยุย : ใจร้าย ... ทำไมถึงพูดแบบนั้น ...
สุบารุ : หนวกหูเฟ้ย !

--- สุบารุผลักยุย ---
ยุย : ว้าย !!
สุบารุ : อ๊ะ ... !!
สุบารุ : อะ ... โธ่เว้ย !!

--- สุบารุวิ่งหนีไป ---
ยุย : สุบารุคุง 

--- สถานที่ : โถงบันได ---


สุบารุ : โธ่เว้ย ... นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ...
สุบารุ : อุก ... ปัดโธ่เว้ย !

--- สุบารุวิ่งหนีไป ---


  Keyword selection            

ความรู้สึกของตัวเอง [自分の思い] นั้นมันตรงข้ามกับ,,
การที่ทำให้เขาโกรธขึ้นมาแล้วรู้สึก ผิดหวัง [がっかり] ขึ้นมา

รู้อยู่หรอกว่าตัวเองทำเรื่องไม่ดี,
การที่ไม่ได้รับการไว้ใจจากสุบารุคุงนั้นมันเป็นทุกข์นิดหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น, ที่ว่าผู้หญิงมักเป็นแบบนั้นเสมอ คำพูดนั้น
ตรงจุดนั้น, ดูเหมือนจะเป็น อดีตที่ห้ามแตะต้อง [触れられたくない過去] ที่หลับไหลอยู่
สำหรับเขา

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
แต่ฉันก็ไม่ได้อยากวุ่นวายรอบ ๆ ไม่ได้อยากทำให้สุบารุคุงเจ็บเลย
เรื่องที่ทำให้โกรธก็เหมือนกัน, ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากทำเลยแท้ ๆ ---
__________________________________________________________

  Epilogue (บทส่งท้าย)               


---ตัวหนังสือกล่าวถึงความในใจของสุบารุ ---

----ความรู้สึกหงุดหงิดนั่น
มันคืออะไรกันนะ

ฉันน่ะแม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกที่ไม่สามารถเข้าใจยังไง
แม่ก็ยังพิลึกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน,
พอจำเป็นก็เรียกหาฉัน,กรีดร้อง

พวกพี่น้องที่อาศัยอยู่ด้วยกันนั้น
ก็ไม่ได้สนิทกัน,ไม่เคยคุยกัน
---ฉันรับไม่ได้กัยการที่คิดว่าต้นเหตุนั้นต้องมีมีอยู่แม่ด้วย

คิดว่าอยากจะทิ้งไปสักกี่ครั้งแล้วนะ
แต่ทว่า,ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว
แม่ก็ต้องตัวคนเดียว ...

พอคิดเรื่องนั้น,
ไม่ว่ายังไงก็ตัดสินใจให้เด็ดขาดไปไม่ได้เลย

ถ้าฉันออกไปจากที่นี่โดยทิ้งแม่ไป,
แม่คงเพี้ยนไปทั้งอย่างนั้นแน่เลย
ถ้าหากว่า,เป็นแบบนั้น
อาจจะดีกว่าเสียอีกก็ได้นะฉันคิดแบบนั้น

--- แต่ว่า,ฉันไม่มีทั้งอำนาจตัดสินใจ
และพลังที่จะทำแบบนั้นเลย

ที่จะกำหนดได้น่ะ,คือพ่อ
ต้นเหตุทั้งหมดก็เป็นเพราะ, เจ้าพ่อเฮงซวย

ที่แม่เป็นแบบนั้นด้วย,
ทั้งหมดเป็นเพราะหมอนั่นนั่นแหละ

ถ้าฉันมีพลังที่เหนือกว่าหมอนั่นได้ล่ะก็,
ก็จะได้ออกไปจากที่นี่ทันทีได้เลยแท้ ๆ

----แล้วพาแม่ไปด้วย

--- ฉากย้อนความหลัง : บันไดวนของปราสาท ---


สุบารุ : (ว่าแต่ ... การที่คิดจะพาแม่ไปด้วยเนี่ย เหมือนตัวเองเป็นคนบ้าเลยแหะ ...)
สุบารุ : (แต่ว่า จะให้ทิ้งไปก็ไม่ได้ซะด้วยสิ ...)
สุบารุ : หนอย !!
--- ต่อยกำแพง ---

สุบารุ : ชิ ... เจ็บ ... หนอย ... ทำไมกันเล่า ... บ้าที่สุด !!
--- ต่อยกำแพง ---

สุบารุ : ทำไมถึงได้ ... หงุดหงิดขนาดนี้เนี่ย ... ฮึ่ย ...
--- ต่อยกำแพง ---

สุบารุ : ปราสาทโทรม ๆ แบบนี้ ... พังไปซะได้ก็ดี ... ฮึ่ย ... !! จะพังมันซะเลย
--- ต่อยกำแพง ---

สุบารุ : (ที่นี่น่ะไม่มีค่าอะไรเลยสักอย่าง ... อึก ... แน่นอน รวมถึงฉันด้วย )
--- ต่อยกำแพง ---

สุบารุ : ฮ่า ...
--- หยิบกริชขึ้นมา ---

สุบารุ : อึก ...
สุบารุ (ถ้าใช้มีดเงินนี่แทงตัวเองไปทั้งอย่างนี้ ตัวเราคง ...)
สุบารุ ไม่ล่ะ ... ฉันนี่บ้าชะมัด ...
สุบารุ : (ถ้าจะทำล่ะก็ ต้องทำให้แม่ไปสบายก่อน)
สุบารุ (ไม่งั้นก็ออกจากกรงที่บิดเบี้ยวนี้ไม่ได้หรอก ...)
สุบารุ ฉันน่ะ ...
สุบารุ (อ่า ... อยากอยู่คนเดียว ... ลืมไปให้หมดทุกอย่าง ...อยากถูกปลดปล่อยจากภาระทุกอย่าง ...)


--- ตัดฉาก ---

--- สถานที่ : ห้องนอนนางเอก ---


ยุย : เฮ่อ ...
ยุย (สุบารุคุงดูโกรธมากเลย ...ถ้าขืนเป็นแบบนี้รู้สึกเหมือนจะไม่ได้การ )
ยุย (ทุกครั้งที่โควคุงเข้ามาคุยด้วยทีไร เป็นแบบนี้ไปซะส่วนใหญ่เลย ...)
ยุย ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ...
ยุย (ทุกคน ตั้งแต่แรกก็สงสัยว่าพวกคนของมุคามิมีเป้าหมายที่ฉันหรือบ้านซากามาคิรึเปล่าก็ไม่แน่ใจด้วย...)
ยุย (อาจจะเป็นการคาดเดาที่คิดมากเกินไปก็ได้)
ยุย (ยิ่งไปกว่านั้น พวกโควคุงอาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้นก็เป้นได้ ...)
ยุย อื้-ม แต่ว่าก็ไม่มีหลักฐานซะด้วยสิ ...
ยุย (โควคุงจากนี้ไปก็คงเข้ามาคุยกับฉันแบบเพื่อนอีกแน่เลย)
ยุย (แล้วสุบารุคุงคงโกรธอีกแน่เลย ว่าแล้วเชียว คงมีแต่ต้องเดินหนีเท่านั้นสินะ ...)
ยุย ... เพื่อน ... เหรอ 
อายาโตะ : เฮ้ ชิชินาชิ !!


ยุย หะ ... !? อายาโตะคุง ! ก่อนจะเข้ามาเคาะประตูก่อนสิ ...!
อายาโตะ หนวกหูน่า ! นี่เธอ ไปทำทาโกะยากิเดี๋ยวนี้เลย
ยุย หา ? ทาโกะยากิ !?
อายาโตะ ตอนนี้ ฉันอยากกินสุด ๆ เลย ! เอ้า รีบ ๆ ไปทำให้หน่อยเซ่ !
ยุย ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ...
ยุย อะ อายาโตะคุง ช่วยฟังหน่อยได้มั้ย ? เรื่องของสุบารุคุง
อายาโตะ หา ? สุบารุ ? ไอ้เจ้าฮิคิโมรินั่นทำไมเรอะ ? (ฮิคิโมริ - คนที่ชอบเก็บตัวในห้องตัวเอง)
ยุย : สุบารุน่ะ ... มีเพื่อนบ้างมั้ย ? ทั้งตอนนี้แล้วก็เมื่อก่อน ...
อายาโตะ หา ? เพื่อนเหรอ ? ทำไมถึงมาถามเรื่องแบบนั้นล่ะ 
ยุย : อยากรู้นิดหน่อยน่ะ
อายาโตะ ถ้าบอกเรื่องเจ้านั้นให้แล้วจะไปทำทาโกะยากิให้สินะ ?
ยุย : อื้ม ... เข้าใจแล้ว จะทำให้
อายาโตะ ว่าแต่ คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้หรอกนะ ... แต่ว่าเห็นว่าคนอย่างเจ้านั้นจะมีเพื่อนรึไงกัน ?
ยุย : เรื่องนั้น ...
อายาโตะ ดูไม่เป็นแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ ? จะตอนนี้หรือเมื่อก่อนหมอนั่นก็เป็นฮิคิโมริ
อายาโตะ แต่ว่านะ ตอนที่อาศัยอยู่ในปราสาทกันน่ะ ดูเหมือนต้องไปคอยวุ่นวายลำบากรับมือดูแลยัยป้าฮิลทีเรียนั่นน่ะสิ
ยุย : หรือว่าจะเป็นคุณแม่ของสุบารุคุง ...?
อายาโตะ ก็นะ ถ้าต้องไปเผชิญหน้าตรง ๆ กับยัยป้านั่น ก็คงต้องกลายเป็นฮิคิโมริไปอยู่แล้วล่ะ ถ้าเป็นฉันคงไม่ไหวตั้งแต่แรกแล้วล่ะ 
ยุย : (เป็นคนแบบไหนกันนะ ...)
ยุย : ที่โรงเรียนเอง ก็ไม่เห็นอยู่กับเพื่อนคนไหนซะด้วยสินะ ...
อายาโตะ ว่าแต่ ทั้งฉันทั้งชิชินาชิทั้งเจ้าพวกคนอื่นเองก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกันนี่ ?
ยุย มะ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยนะ ... !
อายาโตะ เอาเถอะ ถึงจะบอกว่ามีเหตุผลอะไรสักอย่าง แต่ก็ใช่ว่าจะไปสนิทสนมกับพวกมนุษย์ได้ซะด้วย ...ชิชินาชิ ! ทาโกะยากิล่ะ !!
ยุย : เฮ่อ ...เข้าใจแล้ว จะทำให้นะ ไปรอก่อนก็ได้
อายาโตะ อย่ามัวแต่ชักช้าล่ะ !?
ยุย : (ที่ว่าลำบากวุ่นวายเนี่ย หรือว่าสุบารุคุงกับคุณแม่จะไปกันได้ไม่ดีกันนะ)
       (แต่ว่า ถึงอายาโตะคุงจะพูดถึงขนาดนั้นก็ตาม แต่สำหรับสุบารุคุงก็เป็นคุณแม่นี่นะ... )
       (คงจะคอยดูแลคุณแม่เป็นอย่างดีเลยสินะ)
       (ว่าแล้วเชียว สุบารุคุงเนี่ยมีส่วนที่อ่อนโยนจริง ๆ ด้วยสินะ...)
       (ถ้าหากแสดงความอ่อนโยนให้มากกว่านี้ ก็คงจะมีเพื่อนได้แท้ ๆ เลยนะ ...)
       (ถ้าได้เป็นเพื่อนกับโควคุงก็คงดีแท้ ๆ ... นะ แต่มันคงเป็นการยุ่งไม่เข้าเรื่อง)
       (แต่ว่า ถ้าเกิดเจอกันอีกคงระแหวงอีกแน่ ไม่อยากให้ทะเลาะกันเลยนะ ... )
       (ถ้าทั้งสองคนจะญาติดีกันอีกสักหน่อย จะเข้าใจในตัวโควคุงได้บ้างมั้ยนะ)
       (เป้าหมายของพวกบ้านมุคามิเอง อาจจะรู้ได้ก็เป็นได้นะ)

--- ตัดฉาก ---

--- สถานที่ : ระเบียง ---


สุบารุ : --- โธ่เว้ย .. ไอ้ความรู้สึกหัวเสียแบบนี้ ... เป็นเพราะยัยนั่น
สุบารุ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว ... ไม่ถนัดคิดนู่นคิดนี่เลย
สุบารุ แต่ว่า ... ก็รู้ได้ด้วยกลิ่น
สุบารุ ---เจ้าพวกนั้นปิดบังอะไรเอาไว้อยู่
สุบารุ ถ้าหาก ... มาแตะต้องยุยเข้าล่ะก็ ฉัน ... จะใช้มีดนี่ ...
สุบารุ กับพวกแกซะเลย ...!